DALGALARI AŞMAK

CİNS KIRIMI...( 4 )

2012-01-21T13:13:00.007+02:00

( 70x90 )

" Acı üstüne acı, kan üstüne kan,

kayna kazanım kayna, yan atesim yan..."

CİNS KIRIMI...( 3 )

2012-01-14T00:17:00.004+02:00

( 80x80 )

"bir düş sanki olanlar uzayan ve uzadıkça acıtan"

LA ROXELANE

2012-01-12T12:34:00.004+02:00

Pek dizi izleyen biri değilim ama ilk bölümden itibaren ” Muhteşem Yüzyıl” tutkunu oldum çıktım.Elbette bunun nedeni Süleyman değildi. Kadınlarla dolu dış dünyaya kapalı bir yapıydı beni diziye çeken.Zaten bugüne kadar pek konuşulmuş bir yapı değil “harem”. Kimbilir arkasında ne hikayeler, ne acılar var. Osmanlı tarihi boyunca yığınla kadının yolu oradan geçmiş veya orda noktalanmış. Harem müthiş bir hiyerarşinin yaşandığı, entrikanın mücadelenin olduğu, başarının sultana yakın olmakla ölçüldüğü bir yer.Ve yüzyıllarca süren imparatorlukta duyduğumuz kadın isimleri bir elin parmakları kadar.. Hürrem Sultan’da bunlardan biri…Diziyi de ilgiyle izlememin nedeni, her ne kadar kurguda olsa, bir kadının o yapı içinde bütün teamülleri alt üst ederek verdiği varolma mücadelesi.

“Gerçek adı Alexandra Anastasia Lisowska. Osmanlı Sarayı'da Kanuni Sultan Süleyman tarafından Türkçe'de neşeli, soylu kişi anlamına gelen Hürrem adı verilir. İşte Osmanlı'nın en güçlü kadınlarından Hürrem Sultan'ın çeşitli tarihçilerden kısa yaşam öyküsü:

Hürrem Sultan Osmanlı İmparatorluğu'nda ilk nikah kıydırtan sultandır. Hürrem Sultan'ın sarayda cariye maaşı aldığı ve bu paraya ihtiyacı olmadığı için parasını Mekke'ye bağışlamak istediği söyler. Ancak kölelerin dini yerlere (Mekke, Medine vb.) bağış yapması günah kabul edildiği için Kanuni'den onu azat etmesini ister. Kanuni Sultan Süleyman da bağış için Hürrem Sultan'ı azat eder. Hürrem artık cariye değildir. Bir gün Kanuni Hürrem Sultan'ı odasına çağırttı ama Hürrem bu teklifi reddetti. Kanuni'ye, “Artık ben sizin malınız değilim. Beni kölelikten azat ettiniz. Sizinle beraber olmam zinaya girer” der ve bu nedenle Kanuni Sultan Süleyman Hürrem Sultan'ı nikahına almak zoruna kalır.

Hürrem Sultan, Kanuni Sultan Süleyman'a bir kız, dört erkek çocuğu doğurdu. En büyük oğlu Mehmet Şehzade tahta çıkamadan öldürüldü. İkinci oğlu Selim tahta çıktı. Diğer çocukları da Beyazıt ve Cihangir Şehzadelerdir. Kızı Mihrimah Sultan'ı Vezir-i Azam Rüstem Paşa ile evlendirerek Vezir-i Azam'la bir ittifak oluşturur. Kanuni, yeniçeriler tarafından çok sevilen oğlu Mustafa'yı kendisini tahttan indirmeyi planladığı inancıyla öldürtür. Hürrem Sultan'ın Kanuni'yi bu kararda etkilediği inancı yaygındır. Şehzade Mustafa'nın öldürülmesinden sonra Mahidevran Sultan iyice gözden düştü. Yaşamının büyük bir bölümünü fakir olarak oğlunun mezarının bulunduğu Bursa'da geçirdi. Devlet yönetiminde etkili olan Hürrem Sultan, İran savaşını destekledi. Ruslar ve Lehlerle barış içinde yaşanılmasını sağladı. Hürrem Sultan 18 Nisan 1558 tarihinde eşi Kanuni Sultan Süleyman'dan 8 yıl önce 52 yaşındayken öldü.

Batı'da Roxelena adıyla bilinen bu güçlü sultanın ünü çağları ve ülkelerin sınırlanın aşıp yaramaz bir çocuk gibi oradan oraya koştururken,klasik dönem bestecisi Franz Joseph Haydn'a çarpmıştı.Haydn'ın Hürrem Sultan'dan esinlenerek bestelediği 63.Senfoni ,'La Roxelane'adıyla da anılıyor zaman zaman.Haydn,Hürrem Sultan'ın çağdaşı değildi.Franz Joseph Haydn dünyaya geldiğinde Hürrem Sultan'ın ölümünün üzerinden yüz yıldan fazla zaman geçmişti.Ancak ün de aynı müzik gibi zamana boyun eğmiyor”

Şimdi düşünüyorum da belki bazı Türk erkekleri Hürrem Sultan'a küsmüştür. Çünkü o Padişah'a bir kadını sevmesini, tek kadınla yaşamasını öğretti. Çok erkek için bu gerçekten çok zor...

CİNS KIRIMI...( 2 )

2012-01-06T18:22:00.008+02:00

*

" biliyorum, onlar, savaş bitse bile kadınları savaşır gibi sevecekler, ganimetleri gibi... ele geçirildikten sonra ancak yağmayalabildikleri..." **

*yeni çalışmalarımdan (80x100 )

** Ece Temelkuran

Sonsuzluk Ve Bir Gün

2012-01-03T16:30:00.006+02:00

"Neden bütün hayatım sürgündeymişim gibi geçti? Neden sadece ve sadece kendi ayak seslerimi duydum evin içinde?"

İthaka

İthaka'ya doğru yola çıktığın zaman,

dile ki uzun sürsün yolculuğun,

serüven dolu, bilgi dolu olsun.

Ne lestrigonlardan kork,

ne kikloplardan, ne de öfkeli Poseidon'dan.

Bunların hiçbiri çıkmaz karşına,

düşlerin yüceyse, gövdeni ve ruhunu

ince bir heyecan sarmışsa eğer.

Ne Lestrigonlara rastlarsın,

ne Kikloplara, ne azgın Poseidon'a,

onları sen kendi ruhunda taşımadıkça,

kendi ruhun onları dikmedikçe karşına.

Dile ki uzun sürsün yolun.

Nice yaz sabahları olsun,

eşsiz bir sevinç ve mutluluk içinde

önceden hiç görmediğin limanlara girdiğin!

Durup Fenike'nin çarşılarında

eşi benzeri olmayan mallar al,

sedefle mercan, abanozla kehribar,

ve her türlü başdöndürücü kokular;

bu başdöndürücü kokulardan al alabildiğin kadar;

nice Mısır şehirlerine uğra,

ne öğrenebilirsen öğrenmeye bak bilgelerinden.

Hiç aklından çıkarma İthaka'yı.

Oraya varmak senin başlıca yazgın.

Ama yolculuğu tez bitirmeye kalkma sakın.

Varsın yıllarca sürsün, daha iyi;

sonundakocamış biri olarak demir at adana,

yol boyunca kazandığın bunca şeylerle zengin,

İthaka'nın sana zenginlik vermesini ummadan.

Sana bu güzel yolculuğu verdi İthaka.

O olmasa, yola hiç çıkmayacaktın.

Ama sana verecek bir şeyi yok bundan başka.

Onu yoksul buluyorsan, aldanmış sanma kendini.

Geçtiğin bunca deneyden sonra öyle bilgeleştin ki,

Artık elbet biliyorsundur ne anlama geldiğini

İthakaların.

Konstantinos Kavafis

Önemli ve değerli olan İthaka'ya kavuşmak değildir, aslolan, varmaya çalışırken yapılan yolculuğun ta kendisidir.

Angelopoulos'un Eternity And A Day ismiyle bilinen en önemli yapıtlarından biri bu film.Filmde,yaşlı bir şairin son günlerinde, hayatın en değerli izlerinde yaptığı yolculuk döner gelir küçük bir göçmen çocuğun omuzlarına konar.Sarı yağmurlukla bisiklet sürenler, bayraklı bir eylemci,otobüste konser verenler ve daha birçok şey...Eleni Karaindrou'nun muhteşem müzikleriyle, sinemanın Homeros'undan , beni çarpan bir film....

- yarın ne kadar sürer ?

- sonsuzluk ve birgün kadar...

MİM : Yeni Yıl Dileklerim

2011-12-29T13:00:00.002+02:00

Sevgili "yüreğimdeki yağmurlar" tarafından mimlenmişim.Uzun süredir blogla ilgilenemediğimden yeni gördüm ve neyse yılın son günlerinde cevaplıyorum.

Mim e gelince,yeni yıldan istediğimiz 12 dileğimizi yazıyoruz ve 12 kişiye gönderiyoruz.yeni yılda hepimizin dilekleri ,umutları var.O yüzden bu mim , 12 dileğini paylaşmak isteyen tüm blog arkadaşlarıma gidiyor.

Gelelim benim dileklerime ;

1- Depremlerin ve tüm doğal afetlerin zararlarını en aza indiren,yıkımlar olmadan bilimi ve tekniği dikkate alan bir devlet,

2- Gazetecilerin ve bilim adamlarının cezaevinde olmadığı bir ülke,

3- "Yetmez ama Evet" lerin değil," Demokrasi Hemen Şimdi" diyenlerin çoğaldığı bir ülke,

4- Kadın cinayetlerinin olmadığı bir ülke,

5- "Rıza" kelimesinin 13 yaşındaki kız çocuklarını yaralamadığı bir ülke,

6- Vicdan duygusunu kaybetmeyen bir toplum,

7- Üniversite öğrencilerinin cezaevlerinde olmadığı bir ülke,

8- Özgür basının olduğu bir ülke,

9- Vekil maaşlarına 15 dakikada zam yapılırken, insanca yaşama koşulları için zam isteyen asillerin üzerine su sıkılmadığı yerlerde sürüklenmediği bir ülke,

10-Sivillerin, terörist sanılarak bombalanmadığı bir ülke,

11-Barış içinde özgürce sokaklarda şarkılar söyleyerek kutladığımız bir yılbaşı,

12-Yaşamaktan onur duyacağım bir ülke

DİLİYORUM

BİR Azeri yeni yıl şarkısı eşliğinde herkese güzel yıllar diliyor ve bu şarkıyı Bakü'de olan oğluma gönderiyorum.:))

Sevgilerimle...

BAKÜ – BAKI ( Rüzgarın şehri )

2011-11-11T15:16:00.017+02:00

5 Kasım günü Azerbaycan Hava yolları ile Bakü ‘ye Doğru yola çıktık. 2.5 Saaatlik bir yolculuktan sonra, ismini bad-ı kübra’dan alan , daima esen Bakü’deydik. Akşam saati vardığımız için,Hazar kıyısında bir gezinti, bir şehir turu ve akşam yemeğinden sonra evdeydik.

Ertesi sabah kaltığımızda bizi bir sürpriz bekliyordu.Tipi,boran ortalık…Doğru dürüst kar yağmayan şehir bizi karla karşıladı.Bir de buna Bakü’nün rüzgarı eklenince burnumuzu çıkartamadık dışarı.Bütün günü evde geçirdikten sonra akşamüzeri soluğu bir gürcü restoranında aldık. Khinkali, haçapuri,isimlerini şu anda hatırlamadığım leziz et yemekleri ve mükemmel ev şarabı … Ancak masayı silip süpürdükdükten sonra fotoğraf çekmek aklıma geldi.

Ertesi gün artık Bakü sokaklarındaydık. First Lady’nin Paris’e benzetmek istemesi nedeniyle, şehir merkezindeki bütün binalar beyaz bakü taşıyla restore edilmiş. Sovyet döneminden kalma binalar muhteşemdi. Hele ki gece… Bakü’nün merkezi geceleri gündüze göre çok daha güzel. Temizlenmiş yenilenmiş tüm eski binalar ışıklandırılıyor.Hem de çok estetik bir şekilde.Işıl ışıl bir kent merkezi…
Şehrin hertarafı birbirinden güzel park ve bahçeler ve heykellerle dolu.Ama ne yazık ki hertarafta da 20-25 katlı inşaatlar yükseliyor.

Şehrin merkezi, bir yaya bölgesi olan, restoranların, mağazaların, cafelerin yer aldığı Targovi.Bütün türk markalarına burada rastlıyorsunuz. Birde Park Bulvar adında bir Avm leri var ,orasıda aynı şekilde. Yani hiç yabancılık çekmiyorsunuz.
Akşam bir azeri restoranındaydık.bizden pek farklı değildi.Et ağırlıklı bir mutfak kebab ve ızgara…Votka içilmesi konusunda ısrarcı olsa da şef garsonumuz, tercihim rakıydı.
Oldukça pahalı bir şehir Bakü. 1 manat= 1 euro, paraları kıymetli. Alışveriş için özel birşeyleri yok.Hayatları petrol . Ama bir hediyelik eşya dükkanında Lenin’in eski bir büstünü gördüm aldım.Dünya… nerden nereye…

Devlet mezarlığı sanki bir açıkhava heykel müzesi gibiydi. Sanatçıların, ileri gelen kişilerin mezarları birer sanat eseri sanki. Biraz ileride ise Shahidlar Xiyabani (Şehitler Mezarlığı) var. Azerbaycan’da şehit olan Türk askerlerin anıt mezarı ile Türk Diyanet Vakfı’nın yaptırdığı cami de bu noktada.

Şehrin en ilginç yerlerden biri Icari Şahar (İçeri Şehir) dedikleri tarihi ve turistik kısım. Dar sokaklarında çok güzel evler, camiler ve kervansaraylar var. Etrafı surlar ve kulelerle çevrili. İçeri Şehir’de Şirvan Şah Sarayı…Aşağı doğru yürüdüğünüzde Kız Kalesi’ne varıyorsunuz.

Müzeler galerilerde gezildi tabii. Modern Sanatlar Müzesi’ne hayran kaldım ve Mikail Abdurahmanov’un resimlerine…

Hava şartları nedeniyle Bakü dışındaki milattan önce 3-1’inci bin yıllara ait arkeolojik yerlere gidemedik.Umarım baharda bir yolculuk daha yapar oralarıda gezerim.
Salamat qalın. Görüşərik.

CİNS KIRIMI...( 1 )

2011-10-22T14:39:00.002+03:00

BAŞLIKSIZ

2011-10-20T12:32:00.003+03:00

ONLAR ÖLÜRKEN

Önceki gece yarısı 01.00 saatlerinde...

Onlar ölürken siz ne yapıyordunuz?

Biz ne yapıyorduk?

Muhtemelen aklımıza takılan bir sorunla uyuyakalmıştık.

İşte biz sıcacık yataklarımızdayken...

Belki bir anne yatağından fırladı, içine bir ateş düştü; dua okumaya başladı, “Allahım oğlumu koru“ diye...

İşte tam o sıralarda...

Onlar

ölüyordu...

Teker teker ölüyorlardı.

Belki çatışarak, belki gafil avlanarak, birbirlerini görerek

ölüyorlardı.

Onlar ateş altındayken...

Annesi sabahı zor etti.

Kapı çalınmasın, telefon çalmasın diye yorganın içine sığındı. Oradan hiç çıkmak istemedi.

Televizyonu, radyoyu açmaktan, gazete okumaktan korkuyordu.

Oysa bir başka asker, o sırada onların evine doğru geliyordu.

Az sonra kapısını çalacaktı.

Nasıl söyleyeceğini düşünerek... Başı öne eğik dursa yeter miydi?

O sırada biz ne yapıyorduk?

Haber bomba gibi düşmüştü.

Herkesin ama herkesin içi yanmaya başladı. Öfkeye hâkim olmak çok güçtü...

Çok güç!

24 şehidin evlerinin kapısı çalındı dün.

Kapının dışında başı öne eğik başka bir asker duruyordu...

Onların derin acıları bizim öfkemiz, isyanımızla birleşti.

İşte tam o sıralarda açıklamalar, basın toplantıları yapılıyordu...

“Metanetinizi kaybetmeyin.”

“Bunun hesabı mutlaka sorulacak.”

“Elbette hizaya gelmeyeceğiz.”

***

Elbette metanetimizi kaybetmeyeceğiz...

Elbette hizaya gelmeyeceğiz...

Hatta 3-5 güne kalmaz, normal yaşantımıza bile döneriz.

Normal yaşantımıza!

Akşam eve dönerken bir patlamanın içinde kalma olasılığıyla...

Her yerde bomba aramalarıyla...

Patlatılan paketleri kanıksayarak...

Sayıları 4’ün üzerine çıkarsa şehit şehitten sayılarak...

Tetikte...

Normal hayatımıza...

Ta ki, bir başka saldırıya kadar...

Bir başka annenin kapısı çalınıncaya

kadar...

Dilek Önder - Vatan Gazetesi

ŞİİR, TUTKU ve POSTACI

2011-09-15T12:07:00.001+03:00

"Bir şiir açıklandığı zaman sıradanlaşır.Önemli olan okurken hissettiğindir.Ruhunun yorumlaması..."

Dalga sesleri ve şiirlerle dolu bir film izlemek isterseniz işte Il Postino ( Postacı )... Muhteşem güzellikte sıcacık bir adada yaşam, saf temiz bir aşk, güzel müzikler...Sadeliğin ve insani duyguların güzel anlatımı...

Bir italyan balıkçı köyünde geçen film, sıradan bir adamın, uzaktan sevdiği güzel bir kadının ve hayatlarını sonsuza dek değiştiren, gelmiş geçmiş en büyük şairlerden biri olan Pablo Neruda'nın hikayesini anlatıyor. Kendisini şiirle keşfeden bir adamın hikayesi... Aşkı, politikayı, herşeyi keşfediyor.

"hem de tam o yaşta… beni arayan şiir
birden geliverdi. bilmiyorum, nerden geldi.
kıştan mı, bir nehirden mi bilmiyorum.
kim bilir nasıl ve ne zaman.
hayır, sesler değildi, sözcükler
değildi, ne de sessizlikte gelen,
ama bir sokaktan çağrılıyordum,
gecenin dallarından,
birdenbire başka yerlerden,
azgın yangınlar içinden
ya da bir başıma dönerken,
orada yüzüm bile belirsiz,
gelip bana dokunuverdi...."

Il Postino çok naif bir film. Anlamlı, romantik, sonuyla ise yaralayıcı... Sonunun bu kadar dramatik olması beni sarstı ama belki de sonu nedeniyle ayrı bir yer tuttu bende.

Filmin senaristi ve başrol oyuncusu Massimio Troisi'yi de anmadan geçemeyeceğim. Düşük bütçeli komedi filmleri yapan italyan oyuncu Massimio Troisi, kitabın italyanca versiyonu bulmuş ve postacı Mario karakterine aşık olur.Telif hakları, yönetmen falan derken filmin yapım aşamasına gelinir.Çekimin ilk haftasında, küçüklüğünden beri var olan kalp hastalığı nükseder ve kalp nakline ihtiyacı olduğu ortaya çıkar.Ama herşeyi göze alarak filmi bitirir. Montaj aşamasında hayata veda eder Massimio Troisi... Film Massimio 'ya adanır. Ne yazık ki yaptığı bu muhteşem filmin başarılarını göremez.

ONİKİONİKİ

2011-09-12T10:51:00.004+03:00

Sayması kolaydı

Düzine düzine

Acılar dipnot oldu

Mart'la

Eylül'le...

H.Uğur Bilge

Hep onikiden vurulduk

Bir Fransız Nasıl İngilizce Konuşturulur?

2011-09-08T22:55:00.003+03:00

Fransızların kendi dillerine hassasiyetleri açık. Haklarında en çok " başka dil konuşmayan millet " tanımlaması yapılır. Esprisi bile vardır , " ellerine dünya çapında bir anket verir ve ingilizce cevaplamasını rica edersiniz, adamlar üşenmez kendi dillerine çevirir üstüne bir de öneriler kısmını fransızca doldururlar" diye...

Tek kelime fransızca bilmeyen yedi arkadaş Paris gezisinde...Ellerinde Paris şehir haritası ve metro haritası... Yer Paris metrosu...

Binecekleri hattın metrosu gelir fakat iki durak geri gidip, aynı metroyla inecekleri durağa devam edeceklerdir. Son durağa gelirler metro boşalır, yedi arkadaş devam için oturmaktadırlar. İnen yolculardan biri geri dönüp telaşlı bir şekilde inmelerini işaret eder. Metronun tünele çekileceğini zannederek inerler. Ama sadece üçü inmiştir. O sırada metro hareket eder ve üç kişi dışarda dört kişi içerde bakakalırlar. Ne yapalım derlerken aynı hat için bir metro daha gelir ve ona atlarlar. Onlar otururken metro boşalır.Bununla devam eder arkadaşlara da telefon ederiz derken metro hareket eder ve hemen durur. Tünele çekilmişlerdir. Şaşkın şaşkın kalakalırlar. Ne yapacağız derken biri imdat kolunu görür ve asılır.Ve gördükleri her kolu çekerler. Bununla da yetinmezler, açık olan üst camlardan "mösyöööö mösyööööö " diye seslenmeye başlarlar. Niçin help değil de mösyö nedeni bilinmiyor :)) Sanırım Fransızların ingilizce konuşmadıkları konusunda uyarılmalarından :))

Derken ilerki vagonlardan kapı sesleri duyarlar.Bir adam gelmektedir. Makinist gelir ve üç kadını görür görmez avaz avaz bağırmaya başlar. Ama üç kadın ifadesiz bir yüzle adama bakmaktadır fransızca bilmiyorlar ki :)) Adam iyice çıldırır ve ingilizce başlar bu sefer. Aon olarak "sit down" diye bağırır, alarmları kapatır kapıları çarpa çarpa gider. Üç arkadaş gülme krizindeyken yine çarpılan kapıları duyarlar. Adam hışımla gelir, kapatmayı unuttuğu son alarmıda kapatarak, tekrar ingilizce olarak " üç kişisiniz niçin dört alarm " diye bağırarak gider.Ve biraz sonra hareket eder.Metro üç kadının kahkahalarıyla çınlamaktadır.

Hatırladıkça hala kahkaha atıyorum :))

Mola...

2011-07-10T12:48:00.002+03:00

Uzun süredir sevdiğim blogları okuyamaz, yeni bloglar keşfedemez oldum.Yorgunluk mu, rehavet mi bilemiyorum.En iyisi bir süre yokolmak, mola vermek...

Tekrar görüşmek umuduyla hoşça kalın...

Son Resim...

2011-07-03T12:16:00.003+03:00

BİS

Maske ölmek isteğidir sevgilim
takma yüzlerle yaşamak kendi tarihimizi
büyük kopmalar gerekiyor büyük hayatlar için
Kötülük her çağda din değiştiriyor
unutmanın borçları ödeniyor
ruhun imkanları adına
Kundakçı laser yakıyor jeneriği
Şairler gibi sözcüklere tapıyoruz bu dilsiz dünyada
anlam ve kelimelerin içinde bulunduğu koma
prova ediyor başka yüzyılların aynalarında
her kip kullanım hattında buruşuyor
aşk yoksa ölüm de yok
boşlukta kenetlenen ilk buluşma
çekimine girdiğimiz
tarihin parçalayamadığı çekirdek
Hiçbir oyun sonuna kadar masum kalmaz
bunce reel yaşanırken cinnetin enkazı
Metropoller hem İhtilal hem Devlet
el değmeden ayıklanmış ruhun bütün kanalları yayına hazır
oysa dehşet yatıyor derinliklerimizde
dans bittiğinde birimiz ölecek
Gümüş Kurşun hangisine sıkılmalı?
geniş tut bu dansın adımlarını
içimdeki demir kelebek
başkalarının gözlerini kamaştıran
savaş boyalarıdır imgenin dolaşımında
bulmaca kayıtlarına Siyah Kare
hikayeler kendi yasalarının içinden geçtikçe
kramp içindesiniz
yaygın vahşet günlük ölüm over dose

Murathan MUNGAN

(Sergiden önce bitirdiğim son resim.Şimdi TCDD kolleksiyonun da )

Bir Avrupa Kenti...

2011-05-30T12:17:00.013+03:00

Sergiyi topladıktan sonra, 27 Mayıs sabahı, yıllık bir okul toplantısı gezisi için istikamet Eskişehir'di.Seyahatler sırasında Eskişehir^den geçmişliğim var ama şehri tanıma fırsatım hiç olmamıştı.
Otelimize yerleşip, Türkiye'nin dört yanından gelen arkadaşlarla hal hatır sorulup sohbet edildikten sonra biraz dolaşmaya çıkıldı. Porsuk kenarında bir yürüyüş ve Haller Gençlik Merkezi...(Gitmeden önce sevgili minimalist'in postlarında gezinti yapıp gerekli notları almıştım)

Daha önceleri sebze-meyve hali olan yer şimdinin çok güzel bir mekanı olmuş.

Orada Nevzat Özbay'ın " Sanatın Ahşap Duruşu" sergisi ile karşılaştık. Antik uslub taşıyan güzel çalışmalardı.

( Sanatçının "Nazım'ın Yalnızlığı" çalışması)

Cumartesi günümüz Porsuk'ta tekne gezisiyle başladı.Bir zamanlar dünyanın en kirli çatı denilen Porsuk, pırıl pırıl, etrafı yemyeşil ve bir çiçek bahçesi, Üzerinde çok şık köprüler...Ee tabi bir hayvansever bir köpekle karşılaşmazsa olmaz.Bu zarif ve mahçup kızla orada tanıştım.

Daha sonra Odunpazarı Evleri'ndeydik. Kentsel dönüşümün en güzel örneklerinden biri.İnsanlar evlerinden çıkarılmadan, kule gibi özenti bloklar dikilmeden yapılan bir dönüşüm.Proje halen devam etmekteymiş.

Odunpazarı Atlıhan Çarşısı

Odunpazarı Evleri'ndeki Cam Müzesi ve içindeki eserler gerçekten görülmeye değerdi.

Her kentte olmasını dilediğim, Belediyeciliğin en güzel hizmetlerinden biri, Şehir Tiyatroları ve Opera 'sı.Ne yazık kı Fazıl Say konserine bilet bulamadık.Tiyatro bilet ücretleri, öğrenci 2 lira, tam bilet 3 lira.Kendi sergimden sonra orada masklar sergisiyle karşılaşmam hoştu.

Ve Kentpark...Plaj...Sazova...Şelale...

Vizyon bu olsa gerek...

Eskişehir, ismine inat, iki büyük üniversitesi ile genç ve gençlik şehri. Her tarafı birbirinden güzel heykellerle dolu,neredeyse tüm sorunlarını halletmiş bir şehir.

Toplu taşıma sorunu yok.Ne yerler oyulmuş, ne üst geçitler yapılmış.Tramvay ayrı bir güzellik katmış şehre.Konuştuğum birkaç esnaf son derece memnun herşeyden."Önceleri yadırgadık pek alışamadık ama şimdi çok memnunuz " diyorlar.

İyi ki gittik, iyi ki tanıdım Eskişehir'i...

DAVETLİSİNİZ

2011-05-02T18:08:00.003+03:00

"MASKELER"
Kişisel Resim Sergisi

18-27 Mayıs
TCDD Sanat Galerisi
Gar/ ANKARA

ECE

2011-04-07T15:39:00.004+03:00

" Maskeler " e ara vermiştim biraz. Bu arada sevgili Ece'nin portresi çıktı ortaya (yeğenimin kızı)

Şimdi yeni kompozisyonlarla devam...

Nazım Hikmet BÜYÜK İNSANLIK Kendi Sesinden Şiirler

2011-04-02T14:04:00.006+03:00

"Sana tüm şiirlerimi banda kaydedeceğim.
Yaşamımın tüm sesi sende kalsın.

...

Sonra Türkiye'ye de ver bu sesi.Bizim barışmamız ölümümden sonra olacak.Ülkeme dönmek için ölmek zorundayım."

Nazım'dan Vera'ya...

Bedri Rahmi ve Nâzım hikmet 1961 yılında Paris’te bir araya geliyorlar.

Bedri Rahmi “Patırtı yapmayın” diyerek başlıyor “Yeşilden mordan pembeden”
Şiirine, sonra Nâzım’a bırakıyor mikrofonu.

Nâzım Hikmet sorar:

Başlayayım mı Üstad?

Bedri Rahmi yanıtlar:

Başla Reis!

Nâzım 55 şiirini soluksuz okuyor.
56.’sına geldiğinde kısa bir ara vermek istiyor ve sonra “Bir Garip Yolculuk”la devam ediyor (Biz bu şiiri “Saman Sarısı” olarak biliyoruz). Şiirler arasında ikisi var ki ilk kez bu kayıtla ortaya çıkıyor.

“Bütün yolculuk boyunca hasret ayrılmadı benden” dizesiyle başlayan şiir Türkçe ya da Rusça hiçbir kaynakta yer almazken; “Bir ucu bir kuyuda kaybolan rüzgârlı bir şosede” dizesiyle başlayan şiir ise yalnızca Rusça yayımlanan Seçme Eserleri’nde bulunuyor.

Bütün Yolculuk Boyunca Hasret Ayrılmadı Benden

Bütün yolculuk boyunca hasret ayrılmadı benden
gölgem gibi demiyorum
çünkü hasret yanımdaydı zifiri karanlıkta da
Ellerim ayaklarım gibi de değil
uykudayken yitirirsin elini ayağını
ben hasreti uykuda da yitirmiyordum
Bütün yolculuk boyunca hasret ayrılmadı benden
açlıktı, susuzluktu demiyorum
sıcakta soğuğu, soğukta sıcağı aramak gibi de değil
giderilmesi imkânsız bir şey
ne sevinç ne keder
şehirlerle bulutlarla türkülerle de ilgisiz
içimdeydi dışımdaydı
Bütün yolculuk boyunca hasret ayrılmadı benden
zaten elimde ne kaldı bu yolculuktan
hasretten gayrı...

Uluslararası Kadın ve Sanat Festivali

2011-03-05T12:57:00.003+02:00

Beş resmimle sergideyim.

BLOGUMA DOKUNMA

2011-03-02T14:38:00.002+02:00

Taşınmıyorum başka yere. Tek başıma da olsam burda olacağım.Şirketlerin diledikleri gibi at oynatamacakları sansürsüz bir Türkiye dileğiyle...

ZORUNLU HAYAT

2011-02-26T16:24:00.005+02:00

Dün gece TRT Belgesel kanalında "Zorunlu Hayat" belgeselini içim burkularak ve lanet ederek izledim.

- 1990’larda, Doğu ve Güneydoğu’da terörle mücadelede 3 bine yakın köy ve mezra zorla boşaltıldı..

- Kimisi yorganını bile alamadan, kimisi ayakkabısını bile giyemeden kaçtı..

- 4 milyona yakın köylü büyük şehirlere sığındı..

- Onları metropollerde yeni zorluklar ve sürprizler bekliyordu..

- İşleri, aşları, evleri yoktu..

- Üstelik, kendi derdinde olan bazı kentlilerce, dertlerini arttırdıkları için suçlandılar da..

- Ayakta kalmak ve onurlarını korumak için ya birbirlerine daha da tutundular ya da birbirlerini tanımayacak kadar yabancılaştılar, bencilleştiler;kimliksizleştiler..

- Değerleri ve kültürleri gibi ruhları da birer birer eridi, kayboldu..

- “Zorunlu Hayat”, zorla göçe tabii tutulmuş, işkencelere maruz kalmış, her şeylerini geride tüten küller içinde bırakmış Mardin’li bir ailenin onurlu öyküsünü anlatıyor..

Bu trajedilerin son bulması ve yaşanmaması dileğiyle...

Nü Peride

2011-02-16T23:18:00.004+02:00

“ bir elma için değer miydi ?”

“Nü Peride” Hakan Akdoğan’ın 1998 yılında “Yunus Nadi Roman ödülünü” kazanmış bir ilk roman. Osmanlı devrinde yaşanan iki aşkı, günümüzde yaşanan iki aşka çok güzel bağlayan bir kitap. Peride’nin nü resmi ve hastalıklı bir aşkın günümüzde başka bedenlere yansıması… Aşkın ne denli büyük yıkımlara yol açabileceğinin örneği…

Günümüzde yaşayan sakat bir adamın, sakat kalmasına sebep olan çocukluk aşkı ve bu çocukluk aşkının beraber olduğu diğer adam. Şaşırtıcı bir üçgen. Sonunda bu iki adamın ortak noktası; Osmanlı döneminde yaşamış Halil, Halil'in Peride'ye duyduğu benzersiz aşk ve bu aşkla beraber o dönemde yaşananların konu edildiği asırlık hikaye…

Elma ağacından sevdiğiniz kız için düşerseniz ve kötürüm kalırsanız hayat başka türlü akmaya başlar.. Sevdiği kızla eşit duruma gelmek için onun bacaklarını kırdığı işkence sahnelerinde sinirleriniz dayanmayabilir.

Sondaki "a(v)cı" şiiri bile romanı başucu kitabı yapmaya yetiyor.

"a(v)cı
ya da
sonsöz

sanki kanatlanıp en beklenmedik rüzgarlara karşı dalga dalga uçuyorum...
uçuyorum kuş olmuş bir insan gibi mutlu
mutlu içimdeki karabasanları öldürmek adına
çığlık atıyorum göklere
göklerde anlamsız tedirginlikler yok
yok olmalı zaten bunca yüksekte
ama acı mutluluğun kardeşi
kardeşi değil acı mutluluğun içinde gizli hatta
hatta acı mutluluğun ta kendisi

birden bir acı saplanıveriyor gövdeme
mutluluğun yerine sıyırıp geçmiyor
geçmiyor ki kanadımı yavaş yavaş
yavaş yavaş şekiller çizerek düşeyim
düşeyim ölmeye hazırlanan bir kuş gibi
hayır
en orta yerimden vuruyor birden
birden inivereyim diye

düşüyorum

öylece suskun duruyorum toprağın üzerinde çamur içinde
çamur içinde uçma yasağı, yükselmek yok artık, ayağıma tel bağlıyor avcı
avcı omzuna asıyor kan beynime sıçrıyor ölüyorum sanki
sanki ölüyorum

avcı acı
acı avcı demek

ölüyorum sen başka adam kollarında umursamazken dünyayı -dünyanın içinde ben de varım-
ben de varım sözlerimi anlamazdan gelip başka adam sıcaklığı duyarken içinde
içinde bir şeyler burkulsa yüzün bir an buruşsa ben gelmişimdir aklına zaten
zaten sıyırıp atıverirsin o maskeyi bilirsin
bilirsin o maske bir anlıktı üzmeden geçti
gerçi unutturdu adam sana dudaklarından ıslak bir öpücük gibi çekti aldı beni
beni ve benimle ilgili her şeyi

ölüyorum yokum
yokum artık sevis onunla sayma beni ki ben demeye hakkım yok biliyorum
biliyorum ben yokum senin acımasız dünyanda susuyorum
sus(a)mak hayatımın en önemli parçası ve susmak derimin yüzülmesi ellerimin kanaması
düşlerimi düşündüklerimi isteklerimi hissettiklerimi söyleyememek
söyleyememek en küçük bebeği en büyük mezara gömmek demek öldürmeden hem de
hem de diri diri insan değilsin sen
sen insansın hem de en güzeli
söz veriyorum bu odadan çıkmaz kağıtlar
kağıtlar saklar sırları
sırları bir bana fısıldar kalemim bir de kağıtlara sessizce
sessizce eğilip de kulağına ilk "seni seviyorum"u fısıldadığım gibi

ihanet etmez onlar onca zahmet vererek büyüttüğün saksıdaki çiçekler gibi

sen gider gitmez yeni yapraklar yeni çiçekler fışkırdı gidişini kutlarcasına büyüdüler
oysa senin sesin yerine benim sesim vardı üzerlerinde
üzerlerinde benim kokum vardı benim tenim
tenim sevdi onları her sabah sesim okşadı kadife çiçeklerini ama onlar coştukça
coştukça renkleri kuşlar ölüp bahçeme düşmeye başladılar soğuktan
soğuktan bem de hasta olup yatağa düştü zavallı kuşlar
zavallı kuşlar göçemedi soğuktan
soğuktan yağmur yağmaz oldu hep kar vardı hep kardan adam yaptı çocuklar günlerce
günlerce ben onları seyrettim kıpırdamadan
kıpırdamadan kardan adam oldum
kardan adam oldum burnu havuç gözleri kömür

gel artık havalar ısınınca kardan adamlar ölür

ki gelmezsin biliyorum
biliyorum sen avcısındır
kendimden geçip gökyüzünü seyrettiğim kıyıda kimi zaman
kimi zaman en azılı orospusundur ya da masum bir çocuk nedense
ve nedense hepsinin ortak özelliği benim olmayışın yani sen avcı ben acı
acı yani sen yakan güneş ben kardan adam burnu havuç gözleri kömür

gel artık havalar ısınınca kardan adamlar ölür."

(Resim Manet)

Ruhunuzu yüzünüze giyebilecek kadar cesur musunuz ? (18)

2011-01-25T18:51:00.004+02:00

oyun içinde oyun...

Ruhunuzu yüzünüze giyebilecek kadar cesur musunuz? (17)

2011-01-21T13:18:00.004+02:00

"var saydığınız o şirin maske düşünce yüzünüzden
yok sandığınız bin gecenin güncesi kanadı
gördüm
düşen gözyaşlarına uçmayı öğretiyordunuz.

dinledim gözleriniz /sonra
konuştum ellerinizle
çok acıyordunuz."

(Dizeler Orhun Başat'ın Cam Maske şiirinden)

Ruhunuzu yüzünüze giyebilecek kadar cesur musunuz? (16)

2011-01-19T18:14:00.009+02:00

Bir kedi kadar sessiz,
ve bir kedi kadar sabırlı
hınzırca seyretmek alemi...

SMİLES ON FACES Ödülü...

2011-01-04T17:49:00.007+02:00

Sevgili blog dostum JİVAGO tarafından, yeni yılın bu ilk günlerinde hoş bir ödülle ödüllendirilmişim.Kendisine çok teşekkür ederim.Elbette gülümseyerek kabul ettim :) Gülümsemenin bir insana yakışan en güzel şey olduğunu düşünüyorum ve insanların bunu birbirinden esirgememesi gerektiğine inanıyorum. Hani , Edip Cansever "Ben Ruhi Bey Nasılım" şiirinde der ya ;

"Azıcık gülümsedim,
ve dünya bana gülümsedi "

Kimsenin gözlerinden gülümseme eksik olmasın....

Ödülü dağıtmanın pek bir kuralı yok. Ödüllendirdiğiniz blogları dolaşarak haberdar edeceksiniz.

1- deepblueeagle

2- meryDAIMON

3-Vladimir

4-KısacaFd

5-francesca mckennitt

6-ATEŞ BÖCEĞİ

7-sufi

8-Nehire

9-ezgilimelodi

10-minimalist

Sevgilerimle kabul buyurunuz :)

Bir Yerde...

2010-12-31T12:17:00.007+02:00

Jerzy Kosinski’yi genç kızlık yıllarımda Boyalı Kuş romanıyla tanımıştım.Bu tanışıklık, Adımlar ve Boşluk ile devam etti. Bir Yerde ( Being There ) ise , 80’li yılların başında izlediğim bir filmdi.Jerzy Kosinski’nin okumadığım bir kitabından uyarlama…Geçen gün ablamda dvd si ni görünce tekrar izlemek üzere hemen aldım.

Bütün hayatı boyunca bahçesinde çalıştığı malikânenin dışına çıkmamış olan kendi halinde, saf biraz da zekası kıt bir bahçıvan Change, işvereni ölünce kendini sokakta bulur. Dış dünya hakkında bildiği her şey sadece televizyonda seyrettikleri ile sınırlıdır. Tesadüfi bir kaza sonucu; Ben ,karısı Eve ve onların zengin yaşamı ile tanışır.” Çok ciddi bir hastalıkla pençeleşen Ben Rand bu “bahçıvan”ı kendi içinde huzuru bulmuş biri olarak düşünür ve başkanla tanıştıracak kadar samimi bir dostluk kurmak ister. Change Gardener ‘ın ( soyadı olayların gelişiminin kilit noktası) o kadar sade ve anlaşılır cümleleri vardır ki; derinden bakılınca ve herkes bildiği dilden algılayınca bu cümlelerin çok derin yaşam felsefelerine ulaşılır. Aslında tek bildiği şeyden, ağaçlardan çiçeklerden sözetmektedir. Söylediği her söz büyük tepkiler ve şaşkınlıklarla karşılanır ve Chance bir anda ülkedeki en önemli kişi oluverir.

Sanırım kitabın/filmin mesajlarından biri de onaylamanın günümüz dünyasındaki önemidir. İletişimsizliğin sıradanlığı, yanlış anlaşılmanın, şansın ve tesadüflerin akışında olmayacak noktalara sürüklenmenin kolaylığı...
ya da;
durgun ve duru bir aklın gördüğü ilgi ve itibar, az konuşmanın ve telaşsızlığın çekiciliği, basit metaforlara ve isteklerini net ve direkt bir biçimde ifade etme gücüne duyulan hayranlık.
nasıl okursan öyle bir karakter Change Gardener…

Filmin en son sahnesi, benim çok hoş bulduğum bir sürreallikte… Suyun üzerinde yürür Change…Biraz yürüdükten sonra durur şemsiyesinin ucunu suya daldırır. Şemsiye dibine kadar suya batar.Buna şaşırır Change…Şemsiyesinin ucundaki gerçeklik onu şaşırtır.Change gerçek olamayacak kadar saftır çünkü …Su gibi…

Ve Peter Sellers…Onu sadece Pembe Panter filmleriyleriyle hatırlayanların izlemesi gereken bir film.Dingin bir tempoda bile insanı güldürebilen mükemmel bir Peter Sellers…

----------------------------------

( NOT: Adsız bir kişi tarafından, izleyicim olan biri için,yayınlama diye, çok çirkin bir yorum bırakılmış.Bloguma o kişinin yakışmadığı söylenmiş.Asıl kimseye yakışmayan böyle bir yorumdur.Ve insanların blog dünyasında bir çekişmeye girerek nasıl bu kadar çirkinleşebildiklerini anlamış değilim.Yazan kişi, biraz cesareti olsaydı ,adsız değil,ismiyle yorum bırakırdı.Aslında Bir başkası için böylesine çirkin kelimeler yazan birinin bloguma yakışmadığını düşünüyorum.Ve sizlerden özür diliyorum böyle bir not düştüğüm için.O kişi tekrar yorum bırakacak olursa aynen yayınlayacağım.Lütfen ismiyle bıraksın yorumunu.)

Mutlu Yıllar

2010-12-29T12:38:00.005+02:00

İdeal denen şey bir yıldıza benzer, ona hiçbir zaman ulaşamayız ama, tıpkı denizcilere olduğu gibi bize de yolumuzu gösteren odur. Yeni yılda tüm ideallerinize kavuşmanız dileğiyle mutlu yıllar...

Ruhunuzu yüzünüze giyebilecek kadar cesur musunuz? ( 15 )

2010-12-26T17:35:00.002+02:00

"kedi oyunlarında büyüyordu,
mum, üşüyordu yanmalarında.
zaman ikili yürüyordu
aralarında.
bir ayrışım görünüyordu
birinin yanmalarında
öbürünün oynamalarında.

kedi oyunlarında büyüyordu,
yitirerek gitgide oyunlarını.
mum küçülüyordu yanmalarında,
yitirerek gitgide yakmalarını."

( Özdemir Asaf'tan)

Ruhunuzu yüzünüze giyebilecek kadar cesur musunuz? (14 )

2010-12-21T12:28:00.004+02:00

(maskedeki detaylar henüz bitmedi)

Mesut İnsanlar Fotoğrafhanesi...

2010-12-19T14:49:00.005+02:00

Bugün, melankolik ve derviş ruhlu şair Ziya Osman Saba'nın çok hoş bir şiirine rastladım.yaşamdan alınan keyfi birdenbire arttıveren...

nefes almak, içten içe, derin derin,
taze, ılık, serin,
duymak havayı bağrında.

nefes almak, her sabah uyanık.
ağaran güne penceren açık.
bir ağaç gölgesinde, bir su kenarında.

üstünde gökyüzü, ufuklara karşı.
senin her yer: caddeler, meydan, çarşı...
kardeşim, nefes alıyorsun ya!

koklar gibi maviliği, rüzgârı öper gibi,
ananın südünü emer gibi,
kana kana, doya doya...

nefes almak, kolunda bir sevgili,
kırlarda, bütün bir pazar tatili.
bahar, yaz, kış.

nefes almak, akşam, iş bitince,
çoluk çocuğunla artık bütün gece,
nefesin nefeslere karışmış.

yatakta rahat, unutmuş, uykulu,
yanında karına uzatıp bir kolu,
nefes almak.

o dolup boşalan göğse...
uyumak, sevmek nefes nefese,
kalkıp adım atmak, tutup ıslık çalmak.

sürahide, ışıl ışıl, içilecek su.
deniz kokusu, toprak kokusu, çiçek kokusu.
yüzüme vuran ışık, kulağıma gelen ses.

ah, bütün sevdiklerim, her şey, herkes...
anlıyorum, birbirinden mukaddes,
alıp verdiğim her nefes." …….. derken, Geçen Zaman şiirinde

”acilin, acilin tekrar
cocuk dizlerimdeki yaralar”

dizelerinde insanin zaman onundeki zavallılığını da anlatıyor.

Şiirlerinin ardından hikayelerine geçtim.

Genç sayılabilecek yaşta kaybettiğimiz Ziya Osman Saba' nın gerçekleştirmeyi çok istediği bir tasarısı varmış: Kendi hayatının romanını yazmak. Yaşamıyla paralel olarak, içinde yaşadığı ve çok sevdiği İstanbul 'un da değişip geliştiğini görmüştü. Bu nedenle hazırladığı yapıta "Değişen İstanbul" adını vermek istiyordu. Anılarından parçaları eli değdikçe yazıyordu. Bunların bir bölümü "Mesut İnsanlar Fotoğrafhanesi nde yayınlanmış, bir bölümü ise Varlık dergisi ve yıllık hikaye kitaplarında kalmış, bunlar, sonradan "Değişen İstanbul" adıyla kitaplaştırılmış.

Ziya Osman Saba'nın etkileyici hikayesi; türk edebiyatının en iyi hikayeleri arasında da sayılabilir. Vitrindeki mutlu insanlara özenen kahramanımız, birgün aynı öyle mutlu bir fotoğraf çektirmek ister; velakin olaylar istediği gibi gelişmez. Abidin Dino, mutluluğun resmini çizmiş midir bilinmez, ama mutsuzluğun en yalın hikayelerindin birini yazmıştır Ziya Osman Saba; her dem takdir edilesi bir hikayecidir.

Hayali Ziya bey, bir gün ismi ile müsemma bu fotoğrafçıya gider ve vesikalık çektirmek istediğini söyler... Tabii ki aklında bin bir hüzünlü düşünce ve bin bir soruyla... Öyle bir ifadeyle bakar ki kameraya, fotoğrafçı özür dilemek zorunda kalır:

"beyim, kusura bakmayın, sizin resminizi çekemeyeceğim. Burası" mesut insanlar fotoğrafhanesi ." ...

( Hikayeyi okumak isterseniz Mesut İnsanlar Fotoğrafhanesine tıklayınız)

Ruhunuzu yüzünüze giyebilecek kadar cesur musunuz? (13 )

2010-12-16T12:59:00.001+02:00

"siyahta çirkinlikler kaybolur, eğer güzellikleri görmek istiyorsan onları kendin bulabilirsin"

ŞARKILI BİR MASALDIR YAŞAMAK...

2010-12-09T14:23:00.004+02:00

''Bir gün yüksek bir yere çıkıp konuşmaya başladım.

doğumdan, yaşamdan, sevgiden, ölümden söz ettim.

Sevgi, sevmek sizin elinizdedir. oysa öbürleri elinizde değildir, dedim..
doğmamak, ölmemek sizin elinizde değildir, dedim.
sevgisiz yaşamak yaşamamaktır dedim.
yaşamak, dedim, ilkin sevgi ile, sevmek ile başlar, doğumla, doğmakla değil.. yaşam da sevgisizlikle biter dedim, ölümle, ölmekle değil..

Şimdi sizlere “seven ölmez” diyorum.. Yaşamakla ölmek konularının kavramları arasında sizleri, kendinizi yeniden gözden geçirmeye çağırıyorum dedim, ve indim.

Dinleyiciler arasında büyük bir kavga çıktı. üç kişi öldü. sordum, soruşturdum. Ölenlerden biri “evet, seven ölmez” diyenmiş. Öbürü buna karşı : “hayır, seven de ölür” diyenmiş.
ya üçüncü ölen? deye sordum.
O mu? dediler, anlattılar.
o, bunların ikisinin arasındaki tartışmanın sonucunu öğrenmek için bekleyenmiş..''

Özdemir Asaf
(yuvarlağın köşeleri)

ÖĞRENCİLERİ SEVİYORUZ !...

2010-12-07T13:36:00.005+02:00

AV MEVSİMİ

2010-12-05T23:31:00.003+02:00

Haftasonunun ikinci filmi Av Mevsimi’nden keyifle dönmüş bulunuyorum.Diğer Yavuz Tugrul filmleri gibi sinemamızın yüz akı bir film daha…

"Av Mevsimi", bir cinayet araştırması sırasında hayatları altüst olan üç polisin hikayesini anlatıyor. Polisiye-dram…Henüz üç gündür gösterimde olduğu için ,izlemek isteyenleri düşünerek anlatmayacağım. Ama birkaç ipucu vermeden de geçemeyeceğim. Şener Şen’in oyunculuğu tartışmasız zaten ama Cem yılmaz “deli İdris” tiplemesiyle mükemmeldi. Filmde ki Lazca çok hoş bir ayrıntı ve ayrı bir tattı filmde. En sevdiğim sahnelerden biri , deli İdris’in ,kült olacağı kesin, bir Karadeniz türküsünü söylemesi…

Kısaca, Av Mevsimi, herşeyi ile belli bir sanat yönetimi içeriyor ve sinemamızda çıtayı yükseltiyor.

"BİRİ UYUDU ÖBÜRÜ DÜŞ GÖRDÜ"

2010-12-05T00:04:00.009+02:00

Bir kütüphanede memur olarak çalışan Aziz, kendi küçük dünyasında sakin ve
huzurlu bir hayat sürdürmektedir. Bir gün, mahalleye yeni açılan kuaförün sahibi
Seçil ve 10 yaşındaki kızı Gizem, Aziz’in oturduğu apartmana taşınır. Aziz’in yeni komşularıyla renklenen hayatı, küçük kızın daldığı uzun uykuyla gölgelenir. Gizem’in daldığı uykunun tetiklediği bambaşka olaylarla, sıradan görünen ama aslında
rengarenk karakterlere sahip bu insanlar birlik olup, kaderi değiştirmeye çalışırlar.

Hafta sonunu sinema günleri ilan ettim ve bu akşam bir Çağan Irmak filmi Prenses’in Uykusu’na gittim.Yarın sırada Av Mevsimi var.

Hassas bir konuda melodrama kaçmadan incelikle işlenmiş , büyüklere bir masal Prenses’in Uykusu, ilginç bir o kadar da hoş.Sıradan gibi görünen ama gerçekten rengarenk karakterler… Bir peri masalı kıvamında ilerleyen Prensesin Uykusu'nda, sinemamızda pek rastlanmayan kısa animasyon bölümleri de eklenmiş filminin kurgusuna ve ayrı bir hoşluk katmış filme.Müzikler çok güzel.Filmin çıkış noktası Redd’in Prensesin uykusuyum şarkısı ve Redd filme çok yakışmış.

"uyandırmak için anlatılan bir masal anlatıyorum sana
dünyadaki bütün masalların aksine
uyanınca okunacak bir masal
bizim masalımız
dünyanın tüm masallarının tersine"

Redd - Prensesin Uykusu 2010 Orijinal Klip
Yükleyen MDteam. - Öne çıkan müzik videolarını izleyin.

Anılar (MİM)

2010-11-30T12:02:00.019+02:00

Yaz rehavetinden sonra bloglar epey hareketlendi ve mim furyasıda damgasını vurdu bloglara. Bu kez sevgili minimalist tarafından mimlenmişim. Hem de oldukça ağır bir mimle... ( Sanki ağır cezada hüküm giymiş gibi oldu :)

"Sizden anılarınızla,anılarınızın değeriyle ve onları yüklediğiniz eşyalarla ilgili bir yazı yazmanızı istiyorum."

İlk aklıma gelen, "11 e 10 kala" filminin kahramanı Mithat Bey oldu. Mithat Bey, yaşamı bir bütün olarak algılayan, şimdiki zaman ve geçmiş arasında ayrım yapmayan biri. geçmişin tozları onu astım yapsa da Mithat Bey için farketmiyor. Çünkü gelecek yaşam geçmişle birlikte değerlendirildiğinde anlamlı...

Filmi izlerken, saklamaktan mutluluk duyduğum şeyleri düşünmüştüm. Sakladıklarım çok değil. Pek kolleksiyoncu bir ruha da sahip değilim. Kitap ayraçlarım olmazsa olmazlarım.Herhangi bir anıya sahip değiller elbette...

Ama, ya 12 yaşımdan kalan,mavi plastik kaplı, üzerinde şiir yazan hatıra defterim !

Hatıra defteri... Ortaokul sıralarında çoğumuzun olmuştur sanıyorum. Kah kuşlar, kah kelebeklerle dolu olur, bazılarının içinde çiçekler açardı. Yıllar boyunca saklanacak olan bu yazılarda akılda kalmak, bazen diğer yazan kişilerden bir adım öne çıkmak gibi dertler hasıl olsa da, "bana kalbin kadar temiz bu sayfayı ayırdığın için" diye başlayan, "umarım bir gün gelir bu sayfayı okursan seni çok seven beni hatırlarsın" diye biten cümleler...Yıllar sonra baktığımız da, kurulan cümleleri okuyup,"ne kadar saf çocuklarmışız" dedirten, sepetli yumurtalı maniler...

İlk sayfasını babama ayırdığım defterimi, bugün elime alıp tekrar okuduğumda da,"ne kadar saf temiz çocuklarmışız" sözleri döküldü ağzımdan.

sepet sepet yumurta
sakın beni unutma
unutursan küserim
gözlerinden öperim.

Sakladıklarımdan bir diğeri babamın lise diploması. Kabataş Erkek Lisesi'nde, edebiyat öğretmenleri Faruk Nafiz Çamlıbel'le anılarını dinleyerek büyüdüğüm, çok erken kaybetmiş olsam da, bana şiir ve edebiyat sevgisini aşılayan sevgili babam...

İşte böyle bir şey...

aslan

HÜSEYİN USTA

Guven

mimlendiniz...Kolaylıklar dilerim.

ZİYAN

2010-11-26T12:53:00.007+02:00

köpekçi cuma , “abi gel” dedi.
“gel abi! bak moral ekibi gelmiş!”
…
“vatanı korumak moral bozucu bir şey mi ki gelmişler?”

Her Hakan Günday kitabında olduğu gibi süper aforizmalara sahip kitap. Ama bu kitabı diğerlerinden daha başka sanki, çok cesur, çok sert … Yazılmaması, okunmaması, hatırlanmaması ziyan olurdu ancak.

1926 yılında Atatürk'e suikast hazırlığı yapıp yakalanan Ziya Hurşit'le günümüzde askerliğini yapmakta(!) olan kahramanımızın hayatlarının kesişimini anlatıyor.

Kitap, Mustafa Kemal'in bir fotoğrafıylave çarpıcı bir paragrafla başlıyor."Gazi, Dikmen sırtlarında dinleniyor.12 Şubat 1921"

"Gözlerimin hizasına asılmış fotoğrafın altında böyle yazıyordu: Gazi dinleniyor...Ama dinlenmiyordu.Atatürk'ün yüzlerce fotoğrafını görmüştüm. Bu fotoğrafta dinlenen bir adam yoktu.Böyle bir adam görmüyordum.Ben bu fotoğrafta, bizden bıktığı için gözlerini kapatan birini görüyordum.Hepimizden herşeyden bıktığı için, bize bakmaktan vazgeçmiş birini görüyordum. kurtarmak istediği insanların gerçekte bir sahtekarlar sürüsü olduğunu, onca çabasının hiçbir şeye değmeyeceğini düşünen bir adam görüyordum. Herşeyi bırakmak herşeyden vazgeçmek, herşeyi siktir etmek isteyen bir adam. Hiç farketmez, d,ye düşünen bir adam. Ölerek donmayı ya da donarak ölmeyi bekleyen bir adam. Bu yüzden kapalıydı gözleri. Üşüdüğünden değil, duymamak için örtmüştü kulaklarını."

“Zorunlu askerlik hizmeti, emek, zaman ve kaynak israfıdır. Erlik, derhal bir meslek statüsü kazanmalı ve profesyonel ordunun bir parçası haline gelmelidir. Her üç ayda bir toplanan yüz binlerce genci askere dönüştürmek için harcanan çabanın onda biriyle ordunun işlevselliği on kat artırılabilir. Sosyo-ekonomik açıdan geri bırakılmış toplumun zorunlu askerlik hizmeti yoluyla olumlu anlamda biçimlendiği düşüncesi asla geçerli değildir. Bunun kanıtı, nesillerdir askerlik hizmetini tamamlamış erkeklerin yönlendirdiği günümüz toplumunun mevcut düzeyidir. Askerliğin insanı adam ettiğine ilişkin inanç, bütünüyle temelsizdir. On dokuz yaşına kadar cahil bırakılmış genç erkekleri dayatma yoluyla, on beş ay içerisinde bilinçlendirmek mümkün değildir. Dolayısıyla, 460 gün boyunca izmarit toplayarak mıntıka temizliği yapmış olanla, kanalizasyonu denize akıtan aynı kişidir. Dolayısıyla, 460 gün boyunca vatan sevgisi aşılanan insanla, devletine kazık atan aynı kişidir. Dolayısıyla, 460 gün boyunca vatandaşını adam etmek için uğraşanla, insani gelişmişlik endeksinde dünya 84'üncüsü olan aynı ülkedir. Ordu, zorunlu katılımlara ihtiyaç duyamayacak kadar ciddi bir kurumdur. Aldığımız eğitimin süresi on haftadır. Çağdaş hiçbir ordu on haftalık erlere güvenerek varlığını sürdüremez. Kahramanlık şiirleri okuyan ve komando üniforması giymiş beş yaşındaki çocuklar kadar asker olan bizler, bu vatan için öleceğiz. çünkü ne savaşmayı biliyoruz ne de hayata dair bir umudumuz var!" ( S.121 )

Peri ve şan kelimeleri bir araya gelir, bu topraklarda perişan adlı kızlar yaşar.
Doğu'da kızlar, kadın doğar. Ecellerinden önce ölürler. ilk yemeği anasının memesinden gelen ve yediği çanağa tükürmekte sakınca görmeyen erkek, o kadar çok kadın gömer ki toprak bile dişidir. Bu yüzden toprak ana diye bilinir. Perilerin şanı buradan gelir. Diri diri gömüle gömüle toprağı bile kadın yapmışlardır. Bu yüzden verimsiz ve çoraktır. Buna da, kadının intikamı denir. ( S.159 )

...aslında anlamalıydık. İlkokulun bahçesinde uyanmalıydık. Hazır ol! rahat! hazır ol! dikkat! sağa bak! tesadüf değilmiş hiçbiri. Devamı varmış meğer. Alıştırmaymış onlar. Gerisi buradaymış. Milliyetçiliğin bir din olduğu bu ülkede, zorunlu hale getirilmediği takdirde askerlik hizmetine gönüllü bulamayacaklarından korktuklarını anlamalıydık! Bir zamanlar, üzerimdeki tişörtte sarı, yeşil ve kırmızı yüzlü bir bob marley taşıdığım için, polis tarafından çevrilip "bu da ne?" dendiğinde anlamalıydım. "reggae!" dediğimde "nerede?" diyen polisin terör tehdidiyle dolmuş boş bakışlarından anlamalıydım. Hiçbir yerinde bob marley yazmayan ve karanlığın içinden çıkan saçsız yüzün, herhangi bir pkk liderine ait olabileceği şüphesiyle karakola götürüldüğüm gün anlamalıydım. Annemin, ayrıntılı tariflerimle cd' lerimin arasında bulduğu legend albümü ile odamdaki bob marley posterini söküp getirmesi sonucu serbest bırakıldığım an anlamadıydım. Bir takım renk, ses, harf ve işaretlerin bir takım orospu çocukları tarafından rehin alınmış olduğunu anlamalıydım. sarıyı, yeşili, kırmızıyı çoktan dağa kaldırmışlardı! En boktanı da bunları onlar seçmişti! Bize en ufak söz hakkı kalmamıştı. ( S.163 )

Ve kitabın son cümlesi ; “Şu an donarak ölmekte olan Mehmetçiklerimize buradan kucak dolusu sevgiler”

MİM

2010-11-25T13:36:00.008+02:00

Sevgili deepblueeagle, derici sevdiği pöstekiyi yerden yere vururmuş misali yine mimlemiş ve zorlayıcı bir mim göndermiş.Yazarken bir yandan da düşünüyorum kimleri zora soksam diye :)

Evet mimimiz ve cevaplar karşınızda…

1-· En sevdiğiniz kelime: Canım (günümüzde çok ucuzlatılsa da sevginin en yalın en temiz ifadesi olarak gelir bana)

2-Nefret ettiğiniz kelime: Tek bir kelime değil de bir cümle den nefret ediyorum.” KAÇ PARALIK ADAMSIN"

3-Ne sizi heyecanlandırır: Çok şeyden çok değişik heyecanlar duyabiliyorum

4-Heyecanınızı ne öldürür: Kendim…Benim dışındaki şeyler sadece canımı sıkabilir.

5-En sevdiğiniz ses: Dalga sesleri

6-Nefret ettiğiniz ses: Siren

7-Hangi mesleği yapmak istemezsiniz : Bankacı

8-Hangi doğal yeteneğe sahip olmak isterdiniz: Resim de eşsiz olmak isterdim (biraz bencilce ama :)

9-Kendiniz olmasaydınız kim olmak isterdiniz:Hiç böyle bir arzum olmadı , kendimden memnunum sanırım :)

10-Nerede yaşamak isterdiniz:Deniz ve ormanın iç içe geçtiği ama teknolojiden uzak olmayacağım bir yer :)

11-En önemli kusurunuz:Zaman zaman ani patlamalarım (sanırım çok fazla sabırlı olmamdan)

12-Size en fazla keyif veren kötü huyunuz:Tabii ki sigara

13-Kahramanınız kim:Yok

14-En çok kullandığınız kötü kelime: Pislik

15-Şu anki ruh haliniz: deepblueeagle’ı boğmak istiyorum :)

16-Hayat felsefenizi hangi slogan özetler : Dalgaları aşmak

17-Mutluluk rüyanız:Kesin bir mutluluk rüyam yok.Mutluluk “an” larda

18-Sizce mutsuzluğun tanımı : kendini sevmemek

19-Nasıl ölmek isterdiniz : üç gün yatak dördüncü gün toprak misali :))

20-Öldüğün zaman cennete giderseniz Allah’ın size ne söylemesini istersiniz: 20 yaş ve şu an ki düşüncelerinle seni geri gönderiyorum .

Ezgilimelodi, Antipatik Yazar, JİVAGO ,Agresifboy ve minimalist mimlendiniz efendim kolay gelsin :)

Almora'da eşlik etsin.

(Resim Ben Goossens)

Eğitimin Hamalları

2010-11-24T10:42:00.004+02:00

“İki Dil Bir Bavul” filmini yaklaşık bir sene önce izlemiş ve hemen post yapmıştım.Önceki gece Tv de rastlayınca tekrar izledim, Denizli’den kalkıp Siverek’in bir köyüne gelen yeni mezun Emre öğretmeni ve Türkçe bilmeyen o güzel çocukları…Beş sınıfı bir arada okutan,birinci sınıflara, müfredata geçmeden evvel , türkçe öğretmek zorunda olan Emre öğretmenin özveri ve yalnızlığını…

Bugün "Öğretmenler Günü"...Gazetede bir başlık... "Eğitimin Hamalları"...Avrupa'da bir öğretmene verilen ücret,Türkiye'de üç öğretmenin maaşına denk geliyor.Türkiye Macaristantan'dan sonra en düşük ücret veren ikinci ülke. Türkiye'de yaklaşık 710 bin öğretmenin 67 binini sözleşmeli, 66 binini ise hiç bir sosyal güvencesi olmayan ücretli öğretmenler oluşturuyor.Ataması yapılmayan öğretmenlerin sayısı ise 400 bine yaklaşıyor.

Her yıl "24 Kasım Öğretmenler Günü" biraz daha buruk.Aynı buruklukla ve utanarak, öğretmenlerimizin gününü kutluyorum.

İki Dil Bir Bavul 1
Yükleyen kurul_67. - Aile videolarını izleyin.

MİM & MİM

2010-11-21T13:37:00.004+02:00

Henüz yeni bir blogcu olan ve yazılarını beğeniyle izlediğim Sevgili deepblueeagle mimlemişti ve epeydir bekliyordu bu mim.Derken Sevgili JİVAGO'dan da bir mim geldi.Her ikisine de teşekkürlerimi sunarak cevaplamaya çalışayım.

İlk mimin konusu ;"Garip alışkanlıklarımız ve yapamadıklarımız nelerdir?"
Tabii "benim garip taraflarım var mı yahu" diye bir düşündüm.hani ilginç olabilirim de,garipliği olmak bir başka :)) Şaka bir yana,mutlaka, bana çok doğal gelen ama başkalarına garip gelen huy ve davranışlarım ne olabilir ki ? (başkalarına sormak lazım :))
Bir kadın olarak, matkapları çok sevmem,yeni modellerine hayranlıkla bakmam ve sesinden hiç rahatsız olmamam garip olabilir mesela.Tabii bilumum tamirat işlerini seviyor olmam da...Bu nedenle ustalarla, nalburlarla hoş diyaloglarım vardır.
Hiç bir hayvana karşı karşı korku duymuyor olmam (da doğrusu ,korkularımın olmaması) başkasına tuhaf gelebilir.
Bir de, denizde tek başıma epey açılıp karayı izlemek (gözler kartal mübarek)çok hoşuma gider.
Garip değilim değil mi ? :)
Şimdi kimleri zora soksam acaba :))

Syhn
Çınar
ezgilimelodi
lityummm

Kolay gelsin efendim, Sevgilerimle...

Gelelim ikinci mime...Dost JİVAGO'dan da hoş bir mim gelmiş.Durum şöyle ; "Kitaplığınızın karşına geçin. Gözlerinizi kapatın. Derin bir nefes alın. Elinizi kitapların üzerinde gezdirin ve birini seçin. Şimdi gözlerinizi açın. Bir kitap seçmiş durumdasınız. O kitabı satın aldığınız yada hediye gelmişte olabilir anı hatırlamaya çalışın. İlk kez okuduğunuzda neler düşünmüştünüz, hatırlayın. Şimdi sayfaları şöyle hızlıca bir dolanın ki, kitabın kokusu burnunuza gelsin. Evet, ne güzel bir koku bu! 55. sayfayı bulun. Sayfayı tekrar okuyun. Sayfadan bir paragraf seçin ve mim konusu olarak bunu blogunuza yazın. Daha sonra siz de arkadaşlarınızdan üç tanesine cevaplaması için gönderin.
Kuralları da var..
Mim Kuralları:
- Mimlenenler mimi cevaplamak zorundadırlar, mim bozulamaz.
- Mimin bozulması teklif dahi edilemez.
- Mim yalnızca 3 kişiye gönderilebilir.
- Karşılıklı mimlemeler yasaktır.
- Mim, her bir blog için sadece bir kez cevaplanabilir.
- Mim kurallarının ilk 6 maddesi değiştirilemez.

Elime gelen kitap, Yılmaz Odabaşı'nın kitabı "Feride"...Bir nehir şiir, uzun soluklu bir söylem bir şiirde bütünleşmiş.Toplam 54 bölüm ve tek bir şiir.55. Sayfa da ise XXV.bölüm var.

Birazdan kapılar kırılacak belki de...
Birazdan kapkara bir örtü olabilir gözlerimizde.

Biz diz kırarken sinesinde sancının,
yolunur papatya, deşilir ten ve yara da...

Çünkü ölmek günleri biraz da,
gülmek günleri (de) inadına;
gün gülümsemeleri ardında...

Gün gülümsemeleri ardında
dağlandıkça
dağlaşarak
ve dağları sevmeye yaraşmak...

Yaraşmaya
yanaşmak günleri...

/Sen de yanaş kıyılarıma bir vapur gibi,
çarpıp durayım güvertelerde gözlerine.../

Esmir, deepblueeagle ve İ.x.İ.r mimlendiniz. Sevgilerimle...

2010-11-14T12:34:00.000+02:00

Annem annem...

2010-11-12T12:26:00.004+02:00

"Artık demir almak günü gelmişse zamandan,
meçhule giden bir gemi kalkar bu limandan.
Hiç yolcusu yokmuş gbii sessizce alır yol,
sallanmaz o kalkışta ne mendil ne de bir kol."

Yahya Kemal annesini henüz 13 yaşındayken kaybettiği için, şiirlerinin önemli bir kısmı ölüm üzerineymiş.

Ben seni o kadar erken kaybetmedim anne. Çok hastaydın, acı çekiyordun ve bir yatağa mahkum olmuştun. Senin acılarının bittiğini düşünmemiz tek tesellimiz.

Son gün ( 2 Ağustos ), getirdiğimiz doktora çok acı çektiğini söylediğimiz de,"acı duymuyor" demişti. Sonra öğrendim ki,ölümden önce, vücut yüksek miktar da endorfin salgılarmış ve acı duyulmazmış meğer...Hemen gideceğini hiç düşünemedik,daha doğrusu yakıştıramadık.Önce bir son nefes geldi...gittin...

Bir sevdiğimizi kaybettiğimiz de kalbimizde kırk mum yanmaya başlarmış.Yaşadığımız acının miktarı bu mumların sayısıyla orantılı olurmuş.Sevdiğimizi kaybettikten bir gün sonra mumlardan biri biri sönermiş.39 Mum kalırmış geriye.Üçüncü gün bir mum daha sönermiş, bu böyle devam edip gidermiş ta ki yüreğimiz de bir mum kalana kalana kadar ; asla sönmeyecek olan bir tek mum...

Acının azalması doğalmış, olması gereken buymuş zaten.Mumları tekrar yakmaya kalkışmanın o kişiye minnet göstermek, sevgimizi kanıtlamak gibi bir anlamı olmazmış aslında. İhtiyacımız olduğu halde kaybettiğimiz bir insan için kendimizi yok etmek, bize ihtiyacı olan insanlara, istemeden de olsa ihanet etmemiz anlamına gelirmiş.

Şimdi babamla bir aradasınız .Henüz 15 yaşındayken kaybettiğim babamdan kalan bir tek mum yanmaya devam ediyor.Senin mumların henüz azalmadı annem...

(27 Ağustos'ta yazılan ama yayınlanmayan bir yazı)

Ruhunuzu yüzünüze giyebilecek kadar cesur musunuz? (12)

2010-11-09T17:16:00.003+02:00

Dostoyevski geldi ansızın
hiç konuşmadı
serüvenci bir düşü
kentten kaçmıştı

şiirler okudu konçinalar
bir plak intihar etti
direniyordu gece
kardan kandiller sönük

düellosuna
satranç oynadık Puşkin'le
vuruldu
geceyi uyku tutmuyordu

( Şiir Orhan Veli )

New York'ta Beş Minare

2010-11-08T15:18:00.010+02:00

Geçen hafta fragmanını izlediğim Mahsun Kırmızıgül filmi “New York’ta Beş Minare” filmine , galiba bu sefer Mahsun bir şeyler yapmış diyerek ,koşa koşa gittim.

Filmin resmi sitesinde konusu; “Kırmızı bültenle aranan ve ismi fenomene dönüşen radikal dinci bir örgütün lideri Deccal kod adlı suçlunun Amerika’da yakalandığı bilgisi gelir. Teşkilatın en başarılı iki polisi Amerika’ya suçluyu teslim almaya giderler. Bundan sonrası kolay gibi görünür ama hiçbir şey göründüğü gibi değildir. İstanbul, New York, Bitlis üçgeninde geçen hikaye, yakın dönemin Türkiye’sini sorgularken, 11 Eylül sonrası Amerika ve dünyanın İslam ile olan paranoyasının altını çizecektir” şeklinde özetlenmiş.

Mahsun Kırmızıgül için önyargılı değilim ama maalesef yine, ne sağlam bir senaryo, ne sağlam bir kurgu ne de sağlam bir yönetmenlik…Mutlaka beğenenler de olacaktır.Bir film eleştirmeni değilim ve genellikle beğendiğim filmleri paylaşırım.Bu kez öyle olmadı.çok kısıtlı bütçelerle,gerçekten sinema adına iyi niyetle yapılan filmler çok az salon bulabilirken hatta bulamazken, gittiğim sinemada iki salonda gösterimdeydi New York’ta Beş Minare ve sanırım 800 küsür salonda gösterime girmiş.

Film, bir gazetecinin aracının havaya uçması sahnesiyle başlıyor, “suçlular bulundu mu ?
- hayır , bu tür olaylarda malesef suçlular bulunmuyor “ gibi basit bir replikten öte yer almıyor.Bu ve bunun gibi sahneler filmde hiçbir yere oturtulmamış. Ülkücülerin yemin töreni,Ali Sürmeli’nin başını çektiği cemaat gibi…Mahsun’a gelen bir telefondan sonra onlarla ilgili bir şeye rastlamıyoruz filmde bir daha.Fragmanlarda kullanılarak film çarpıcı hale getirilmiş. Kötü adamın hemen yakalanması ve nasıl yakalandığının da meçhul olması aynı şekilde aksıyor.

Sanırım Kırmızıgül, ılımlı İslam,radikal İslam, dinler arası diyalog gibi ( bu arada bir de kan davası var filmde ) bir şeyler yapmaya çalışmış ama kırmızı bültenle aranan bir adamı gayet profesyonel bir şekilde şekilde kaçıran bir cemaatin çok masum gibi gösterilmesi de biraz soru işaretleri oluşturdu kafamda. Mahsun Kırmızıgül sanki sol gösterip sağ vurmuş.

Diyaloglarla ilgili de çok şey söylenebilir ama kendimi daha fazla Atilla Dorsay hissetmeden noktalıyayım.:)

DUYURU

2010-11-05T17:04:00.003+02:00

Sevgili Çınar ve Zeugma'nın duyarlılık göstererek,beni uyarmaları ile nahoş bir durumdan haberdar oldum.

Bazı arkadaşlar blogumu ziyaret etmek istedikleri zaman,''Bu siteyi ziyaret etmek bilgisayarınıza zarar verir.Kötü amaçlı yazılım barındırıyor..." uyarısı alıp engelleniyorlarmış.

Bu konuda bilgi sahibi arkadaşlar yardımcı olursa çok sevinirim.

Lovely Blog Ödülü

2010-11-02T18:58:00.007+02:00

Bugünler de tembelliğim üzerimde olmasına rağmen ( ki yorumlara cevap bile yazamıyorum) üç şekerden, şeker gibi tatlı, sevgi dolu bir ödül geldi.Sanırım biraz hareketlenmem gerekiyor.:)

Sevgili •๑ஐ•Kelime Yığıcısı•๑ஐ•, Sevgili deep ve Sevgili bonafide ye layık gördükleri için çok teşekkür ediyorum.

Elbette bu güzel ödüle güzel bir müzik gerek...

Her mim gibi bunun da kuralları var tabi...

Kural 1- Ödülü kabul etmek ve ödülü veren kişiyle bloğunuzda bağlantı kurmak.

Kural 2- Ödülü 15 blogcu arkadaş ile paylaşmak, genele bırakmamak.

Kural 3- Seçilen 15 blogcu arkadaş ile iletişim kurmak ve seçilmiş olduklarını bildirmek.

Sıra bu sevgi dolu ödülü blogdaşlarla paylaşmaya...

1- Esmir
2-Zeugma
3-JİVAGO
4-Antipatik Yazar
5-ayşegül
6-Kısaca Fd
7-minimalist
8-ezgilimelodi
9-Syhn
10-aslan
11-ECEHAN
12-CEPAYNASI
13-MoMo
14-HÜSEYİN USTA
15- Ve Bilge artık link vermeyi öğrenmenin zamanı geldi :)

Sevgilerimle...

Ay...

2010-10-27T13:43:00.004+03:00

Sadece bir taş parçası değil “Ay”…

İlhan Berk’in deyişiyle; bir yalnız / gökyüzünün sözlüğünde …

Kocaman evrende yapayalnızdır ay…İnsanoğlu değişir, ay ise onun güzelliğini fark edebilenleri bekler,değişmeden,tüm ve belki de tek gerçeğini sunar..

Yavasça uzaklasıyor dünyadan. Ne ben, ne o, ne sen, ne de torununun bilmem kac bin kuşak sonrası onun yokluğunu göremeyecek. Hatta belki onun gittiğini görecek kimse olmayacak buralarda. Şimdilik seyretmekle yetinelim, henüz o ve biz buralardayken...

Şebnem Ferah - ay ışığına
Yükleyen vsclub. - Video klipler, sanatçı röportajları, konserler ve çok daha fazlası.

Yaşamaya Değer...

2010-10-21T14:21:00.002+03:00

Uzun zamandır izlediğim en iyi, en dokunaklı, en insancıl film "Yaşamaya Değer".Muriel Barbery’nin(maalesef hiç tanımadığım bir yazar) çok satan romanı “L’Elégance du Hérrison”dan uyarlanmış.Az sözle çok şey anlatan, içine sürüklendiğimiz manevi yoksulluğun zaaflarını ortaya çıkaran bir film.Paris’te dış dünyadan uzak bir çevrede yaşayan 11 yaşında, oldukça zeki bir kız olan Paloma, 12. yaş gününde intihar etmeye verir. Ölümle randevusunun yaklaşmasına yakın, yalnız apartman görevlisi Renée ve gizemli Kakuro ile tanışır.

İnsanı yaşam-düşünmek-ölüm üzerine derin bir düşünmeye sevk eden harika bir film.Filmde gerek küçük kız,kapıcı kadın ve japon komşu gibi ana karakterler olsun,gerekse de küçük kızın ailesinin her bir bireyi olsun her bir karakterin cidden bir şeyler ifade ettiğini görülüyor.

Film bir çocuğun, –bu çocuk bir kızdır ve on bir yaşındadır– hayat ve ölüm konuşmalarıyla, düşünceleri ve imgeleriyle başlıyor, sürüyor, gelişiyor ve bitiyor! baştan sona filmde bir sorgulama var.

Paris’in burjuva bir semtinde, zenginlerin yaşadığı bir apartmanda kapıcı olarak çalışan 54 yaşındaki Renee dışarıdan bakıldığında tipik bir kapıcı. Kilolu, bakımsız, fazla konuşmayan, sadece işini yapan ve iş saati bittiğinde de yalnız yaşadığı kapıcı dairesine çekilen orta yaşlı bir kadın. Apartmanın burjuva sakinleri içinse sadece bir hiç. Fakat o minik kapıcı dairesinin ardındaki Renee ile gün boyu merdiven temizleyen Renee ile aynı kişi değil. Zira aslında edebiyat, sanat ve felsefe tutkunu olan bu kadın mesai bitiminden sonra bir kapıcıdan beklenmeyecek zenginlikteki kütüphanesinde kitapların dünyasına dalıyor. Bir de Leo Tolstoy’a atfen “leo” adını verdiği bir kedisi var. Belki de Renee’nin gerçek kişiliği hakkında dış dünyaya verdiği tek ipucu da bu isim.
Diğer bir kişi de aynı apartmanda yaşayan 11 yaşındaki Paloma. Yaşıtlarına kıyasla oldukça zeki olan bu kız, şimdiden hayatın kısırlığını fark etmiş ve kaderin dışına çıkmanın yollarını arıyor. Hayatı katlanılabilir kılmak için bulduğu çözüm ise dünyaya kameranın gözünden bakmak, tabii ölmeye karar verdiği gün gelene kadar.
Günün birinde apartmana bir japon taşınıyor. Bay Kakuro. Kakuro hem Renee’nin, hem de Paloma’nı hayatında yeni bir pencere açıyor.

Filmin adı "Kirpi" olmasına karşın ,biz de "yaşamaya değer" olmuş.Kitabın ismi de "Kirpinin Zerafeti". İnsanı anlatan, insanlığı hatırlatan bir film. İzlerken yanımızda not defteri bulundurmamız gereken bir film.Paloma Renee'yi Kakuro'ya şöyle tarif eder:
"bayan micheli bir kirpiye benzetiyorum.dıştan bakınca dikenli,bir kale gibi korunaklı ama bana öyle geliyor ki içini görebilsek,aslında hiç de uyuşuk olmayan,nevi şahsına münhasır,sadece göze batmaktan sakınan,son derece zarif o yaratıklar gibi sanki."

YaÅ�amaya DeÄ�er Film FragmanÄ± - Hedgehog trailer
Yükleyen blogabi. - TV dizilerini ve programlarÄ±nÄ± online izleyin.

Son bakıştaki o gözler...

2010-10-19T15:26:00.004+03:00

17 Yıllık Bir Ömrün Belgeseli: "Oğlunuz Erdal"

Erdal Eren belgeselinin ilk gösterimi 18 Ekim Pazartesi günü(dün) saat 21.00'de Beyoğlu Sineması'nda yapıldı.Umarım sinema salonlarında izleme imkanı buluruz.

Yönetmenliğini Tunç Erenkuş'un yaptığı, yapımcılığını Sosyal Araştırmalar Vakfı'nın (SAV) üstlendiği, belgeselin röportajları ise Tevfik Baş'a ait.

Ve belgeselin müziği...

Yağmur...

2010-10-16T15:55:00.002+03:00

Dışarda müthiş bir yağmur...Aklımda yağmurla ilgili bir sürü şey var.öyle süslü püslü kelimelere, uzun uzun anlatmaya gerek yok.Yağmuru seviyorum.

"yağar ki sokaklarda bir uzun yağmur
ıslanırım ıslanırım anlamam
sanki nedir bir yağmurun güzel olması
sahi bir yağmurun güzel olması
yağarken kendine severek bakmasından."

[edip cansever'in "eski bir takvim için şiirler"inden]

Hayırsız Ada ,Ezber ve sokak hayvanları üzerine...

2010-10-12T19:58:00.005+03:00

Bir süre önce ailece hayvan barınağı ziyareti yapmıştık.Elbette çok üzgün olarak döndük eve…Birkaç gün sonra, Ntv de 63’üncü Cannes Film Festivali Kısa Film Yarışması’nda Altın Palmiye’yi kazanan ‘Chienne d’histoire’ (Hayırsız Ada) filmini izledim. 1910 yılı İstanbul’unda, o zamanlar ‘Hayırsız Ada’ denilen, şimdiki Sivri Ada ve Yassı Ada’ya üç ayda 30 bini aşkın köpeğin sürgün edilmesini anlatıyor. Talat Paşa’nın bizzat bu işle ilgilendiğini anlatıyor Avedikyan. Kürtlere ve çingenelere para vererek şehirdeki köpekleri toplattığını, böylece şehri modernleştirmeye çalıştığını anlatıyor.

Neredeyse 100 sene önce 1910 senesinde Meşrutiyet Döneminde II. Abdülhamit döneminde sokak hayvanları için bilinen ilk organize suç çalışması düzenleniyor.
Kafesler yapılıyor. Güzel İstanbul’un güzel sakinleri, sokak köpekleri önce kafeslere tıkılıyor, kafesler filikalara yükleniyor, sonra ver elini Sivri Ada…

Hayırsız Ada olarak bilinen Sivri Ada kimsenin yaşamadığı, su ve yiyecek bulmanın, güneşten korunmanın neredeyse imkânsız olduğu bir itlaf adası.
Önceleri görevlendirilen zaptiyeler köpeklere yemek ve su veriyor. Bu iş bir süre sonra elbette ki ihmal edilmeye başlanıyor. Açlık ve susuzluktan kırılan Hayırsız Ada sakinler hayatta kalabilmek için birbirlerini parçalamaya başlıyor.
Temmuzun cayırdayan sıcaklığı leş kokularını lodosun gücü ile İstanbul’a taşıyor.Çocuk ağlamalarını andıran bu iniltiler haklın canını acıtıyor ama nafile…Yaşadıkları sonu anlatmak yersiz…

Ve, İzmir-Bornova’da üniversiteli gençlerin bir köpekle kediye uyguladıkları vahşet…

100 sene geçti…2010 yılında, şehirlerimizin güzel sakinleri, sokak köpekleri yine kafeslere tıkılıyor.Kentleşmenin götürüsü nedeni ile filikalar yerine kamyonlara yükleniyor. Hayırsız Ada yerine şehirlerin dışına ormanlık alanlara atılıyor veya kafesler içinde aç susuz yaşamaya mahkûm ediliyorlar.

Tek suçları yaşadığımız Dünya’yı bizimle paylaşmaları.

"Ezber" filmi “Bu filmi izlediğinizde bildiğiniz herşey tepetaklak olacak” sloganıyla başlıyor.Film’in ilk karelerinde hoş görüntülerin yer aldığı ve giderek gerçeklerin gösterildiği, yaşanılan vahşetin abartısız gözler önüne serildiği etkileyici bir film olan ezber hüzünle biten bir öykü ama en acisi da;bunun her gün defalarca yasaniyor olmasi.

Ezber
Yükleyen ardalahmet. - DiÄ�er hayvan videolarÄ±na göz atÄ±n.

Ruhunuzu yüzünüze giyebilecek kadar cesur musunuz? (11)

2010-10-09T15:35:00.003+03:00

"Şimdi buradayım
biraz önce yoktum"

Unutmak , unutulmak...

2010-10-01T15:35:00.005+03:00

Unutmak zihnin sepya rengi midir ?Zaman içinde sararıp solan anılara ne olur ? Unutmak ,bazen “vedalaşma”, geçmişin duygu yüklerinden kurtuluşu, bazen de müzmin bir acı…

*************

"Beni hatırlayınız” diye yazmıştı Mustafa Kemal Atatürk Büyük Söylevinin en altına,
sanki o büyük vizyonuyla yıllar sonrasını görür gibi, ama sonra vazgeçmiş ve çok
daha özgeci bir biçimde “Ne mutlu Türküm diyene” diyerek bitirmişti. Ölüme karşı
umutsuzca bir direniştir aslında unutulmama çabası. Ve yeryüzünde sizi tanıyan son
insanın ömrüyle sona erer hatırlanmanız da...
Ya birini unutmamak ya da unutturmamak çabası... Örneğin ülkemizde “Sil Baştan”
adıyla oynayan film “Eternal Sunshine of the Spotless Mind” tam da unutabilmek için
kurtulmak istenlenlerin zihinden ayıklanması üzerine kuruludur. Oysa filmde bunun
yapılamadığına tanık oluruz. Filmin başkahramanı kendisini belleğinden sildiren
sevgilisini unutmak girişimiyle yola çıkarsa da, tam olarak Ekrem Güyer’in eşi
Müzehher Hanım’a duyduğu aşkı ölümsüzleştirdiği nihavend şarkıda olduğu gibi bir
şey gerçekleşir.

Unutturamaz seni hiçbir şey, unutulsam da ben
Her yerde sen, her şeyde sen, bilmem ki nasıl söylesem
Bir sisli hazan kesilir, ruhum eğer görmesem
Neşemde sen, hüznümde sen, bilmem ki nasıl söylesem.

Ekrem Bey kendisinin hatırlanma umudunu bir kenara bırakıp, eşinin
unutulmamasına odaklamıştır tüm duygusal varlığını. Bu şiirin ve beraberliklerinin
üzerinden sadece 10 yıl sonra maalesef Ekrem Bey mide kanamasından vefat eder.
Bu kez, 44 yıl daha eşinin anılarıyla yaşamını sürdürmeye yükümlü kılınan Müzehher
Hanım karşılık verir sevgilisine; hissettiklerini söze döker ve biz onu karcığar
makamında bir Şekip Ayhan Özışık bestesiyle duyarız:

Unutmadım seni ben, her zaman kalbimdesin
Aylar, yıllar geçti, söyle sen nerdesin
Anlaşıldı sen geri dönülmeyen yerdesin, sen geri dönmeyeceksin
Unutmadım, unutamadım seni ben, her zaman kalbimdesin.

Babaannemin henüz sağ olduğu o yıllarda onun resimleri arasında dedemin 1927
veya 1928 de babanneme gönderdiği bir resminin arkasında bir önceki yazıda
anlattığım notları bulmuş ve çok etkilenmiştim. Dedem bu satırları babaanneme
hitaben yazdığında, bir yıllık bir nişanlılık döneminin ardından henüz evlenmişlerdi.
Ahmet Esat Bey babasını çok genç yaşta kaybetmiş ve amcası tarafından
üniversitede okumak için İstanbul Robert Koleje gönderilmiş; iki yıl kadar orada
kalmış, ama okulunu tamamlayamadan geriye dönmüştü. Babaannemle
tanışmalarının gerçek öyküsünü, bu mektubun İstanbul'a gidişinden ne kadar sonra
ve nereden yazıldığını, mektupla ilgili duygularını babaannemden ne yazık ki
öğrenemedim. Bunları konuşabilecek durumda olduğu dönemlerde birkaç şey
anlattığını, bir kez de resme bakıp iç çekmiş olduğunu anımsıyorum yalnızca. Bir tek
kelime etmemişti yazılanlarla ilgili olarak.
“Beni tanımadığı hiç olmadı neyse ki; ama, en büyük korkum, bir gün bana bakıp,
beni de yabancı biri zannederek konuşacak olması” diye yazmıştım. Onun tarafından
tanınmamak çok zor gelecekti bana; ama maalesef ilerleyen yıllar ve hastalığı ben de
dahil, çevresindeki herkesi unutmasına neden oldu. Şimdi de o zamanki gibi bir türlü
tıbbi adını söyleme gücünü kendimde bulamadığım hastalığı beynini, tıpkı ellerini
buruşturan yaşlılığı gibi, buruşturdu. Benim yazdığım o yazıyı göremedi ve yaklaşık
ondan iki yıl sonra babaannemi kaybettik. Doğrusu, ben babaannemi daha sağken
kaybettiğimi hissetmiştim. Beni tanımadığı ve iletişim kuramadığımız dönemde sanki
yok oluvermişti gözlerimin önünde. Onu kaybettikten neredeyse altı ay sonra bir gece
onu rüyamda sağ ve bizlerle şakalaşırken gördüğümdeyse sanki geri gelmişti; ya da
benim yasım tamamlanmıştı. Hepimizi unutsa da, ona bu dünyada misafirmiş gibi
davranmayı reddettiğimiz ölçüde, yaşadığı onca acıya karşın, hala kendisine yazılan
o aşk mektubunun muhatabı olmanın vakur bilinci içinde, sabırla ve gayretle
aramızda kalarak başı dik, dimdik ayakta
durmasını sürdürdü.
Sonraları dedemin arkasına yazdığı resimden yola çıkarak,babaannemden ve dedemden kalan eski fotoğraflara baktığımda hep aynı şekilde , bütün resimlerin "unutulmamak dileğiyle" imzalandığını gördüm.Fotoğraflara baktıkça zihnimde şu sözler nihavend makamında yineleniyor :"Unutturamaz seni hiç kimse,unutulsam da ben"

(Timuçin Oral’ın “Unutturamaz seni hiçbirşey,unutulsam da ben” yazısından )"

Ruhunuzu yüzünüze giyebilecek kadar cesur musunuz? (10)

2010-09-24T18:36:00.003+03:00

Gülmek..

2010-09-21T22:02:00.007+03:00

“Dünyayı yöneten yedi tanrı,Tanrı güldüğünde doğdular…(Onun) kahkasından sonra ışık göründü…İkinci kez katıla katıla güldü; her yer su oldu.Üçüncü gülme patlamasında Hermes göründü; dördüncüde yaratma; beşincide yazgı; altıncıda zaman.Sonra,yedinci gülüşten önce Tanrı’ya korkunç bir ilham geldi, ama o kadar kuvvetli güldü ki, gözyaşlarından insan ruhu doğdu.”
( M.Ö. 3.yüzyılda yazılmış bir Mısır papürüsünden…)

Gün boyu üstünde düşünmeden yaptığımız bir eylem gülmek.Gündelik hayatımızda bizi güldüren şeyler nelerdir ?Nelere güleriz, kimlere güleriz ?( Ben kesinlikle Cem Yılmaz’a çok gülüyorum:))
Psikeart ,iki ayda bir çıkan, her sayısında bir konuyu (aşk, şiddet, utanç,yaratıcılık v.s) ele alıp derinlemesine inceleyen, nefis resimlerle desteklenmiş , psikiyatri ve sanatı birleştiren bir dergi. O kadar güzel yazılar var ki, kimi zaman altını çizme gereği hissediyorsunuz okurken.10.cu sayısının (Temmuz-Ağustos) konusu “Gülmek”… Bu sayıda da birbirinden güzel yazılar var.

“Olur olmaz gülmenin “iyi bir şey olmadığını”, ciddiyete, resmiyete
dolayısıyla da otoriteye karşı bir şey olduğu hepimize öğretilmiştir.
Çocukluğumuzdan beri tüm ciddiyet kesbeden durumlar gülmenin
yasaklandığı durumlardır. Gülerek iş yapmak ise “cıvımak” fiilinin
eşliğinde gerçekleşmek zorundadır. “Devlet” kavramı da
gülmemeye yeminli durumların bileşkesidir. Bütün tiranlar,
diktatörler asık suratlıdır örneğin, kolayca gülmezler. Hatta
güldüklerini gösteren görüntülerin altında “insani yanlarına” vurgu
yapılması çok alışılmış bir klişedir. Ortaçağ kasveti ve o çağın dini
uygulamalarına ya da bütün dinlerin bağnaz uygulamalarına getirilen eleştiriler hep
“gülmeyen yüzler” üzerinden yapılır. Ceberrut, insana nefes aldırmayan, körü körüne itaat
dayatmasının yüzüdür asık suratlılık ve özgürlüktür gülme eylemi; otoritenin hiç
istemeyeceği cinsten bir özgürlük çağrısıdır. Umberto Eco’nun dev yapıtı “Gülün Adı”nda
William ile Jorge’nin diyalogunda gülme eyleminden tam da bu özellikleriyle şöyle söz
edilmektedir:
- “Ama gülmekle ilgili bu incelemede seni korkutan neydi? Bu kitabı ortadan
kaldırarak gülmeyi ortadan kaldıramazsın.”
- “Kuşkusuz, hayır. Gülme bedenimizin güçsüzlüğüdür; yozlaşması, yavanlığıdır.
Köylünün eğlencesi, sarhoşun özgürlüğüdür; kilise bile akıllıca davranarak,
şölenlere, şenliklere, panayırlara, insanı neşelendirerek öteki isteklerden ve
tutkulardan uzuak tutan bu günlük yozlaşmaya izin vermiştir... Ama gene de gülme,
basit insanların savunması, halk için kutsal olmayan bir gizem olarak kalır.”
“...Tanrı’nın kurulu düzenine başkaldırmaktansa, yemeğinizi yiyip sürahilerle şişeleri
devirdikten sonra, düzeni alaya alan pis güldürülerinizin tadını çıkarın. ...eşekler ve
domuzlara yaraşır cümbüşlerde kendinizi yitirin... ama burada, burada... burada (bu
kitapta), gülmenin işlevi tersine dönüyor, sanat düzeyine yükseltiliyor; bilginler
dünyasının kapıları gülmeye açılıyor; böylece gülme, felsefenin ve hain tanrıbilimin
konusu oluyor. ...Gülmek, köylüleri şeytan korkusundan kurtarır; çünkü aptallar
şenliğinde, Şeytan da bir zavallı aptal olarak belirir; bu yüzden de denetim altına
alınabilir. Ama bu kitap insanın kendisini Şeytan korkusundan kurtarmasının bilgelik
olduğunu anlatabilir. ... Gülmek, bir köylüyü bir an için korkudan kurtarır. Ama yasa
korku aracılığıyla kendini kabul ettirir; yasanın gerçek adı Tanrı korkusudur.”
Oysa, İncil’in Yaratılış bölümününde “Tanrı, ‘İnsanı kendi suretimizde, kendimize benzer
yaratalım’ dedi, ‘Denizdeki balıklara, gökteki kuşlara, evcil hayvanlara, sürüngenlere,
yeryüzünün tümüne egemen olsun.’ Tanrı insanı kendi suretinde yarattı. Böylece insan
Tanrı suretinde yaratılmış oldu.” denilmektedir. Jorge’ye karşılık William konuya güldürenin
de ağlatanın da aynı Tanrı olduğu şeklinde yaklaşmakta, böylece gülmenin Şeytani yanı,
bir anda, yerini hem gülmenin hem de ağlamanın Tanrısallığına bırakıvermektedir. “Neden
güleriz” sorusuyla başlamıştık, “insan olduğumuz” için diye bitirebiliriz.

Sonsöz: “Korkmayın gülün; gülünce, gözlerinizin içi gülüyor. Kendimi sizden alamıyorum.”

( Timuçin Oral’ın Gülmek pirzola yemeye eşdeğerse kolestrolümüz de yükselir mi? yazısından )

Ve Brecht’le bitireyim ; “mizahın olmadığı yerde yaşamak zor, ama herşeyin mizah olduğu yerde yaşamak daha da zor”

Şimdi sen...

2010-09-20T00:16:00.002+03:00

Ömrün en güzel yerindesin. Gençliğin tatlılığıyla ihtiyarlamanın bilgeliği arasındaki en tepedeki noktada duruyorsun. İster yine uçuşur ister beğendiğin yerde durursun.Şimdi sen büyük yolculuklara hiç korkmadan çıkabilirsin. Şimdi sen tam kendine göresin.

(Resim Ben Goossens)

Ne adil ki yaşamda...

2010-09-14T18:19:00.003+03:00

....Bir eski acem şairi; .....”Ölüm adildir” diyor, .....”Aynı haşmetle vurur, şah'ı, fakiri”… Böyle diyor Nazım'ın dizeleri.. Oysa, Ne adil ki yaşamda, adil olsun ölüm…

İnanamazsınız…”Rahmetli” demeye diliniz varmaz.O kadar gariptir ki,sanki balkona çıkınca ,yandaki balkondan el sallayacak veya kapıyı çalıp “ çayı demliyorum çok oyalanma hadi” diyecek.Henüz çok gençtin, çok zamansızdı güzel arkadaşım.Mekanın cennet olsun, üzerine ismin gibi “NUR” lar yağsın.

(Resim sevgili arkadaşım F.Nur Halaçoğlu'nun bir çalışması)

Ruhunuzu yüzünüze giyebilecek kadar cesur musunuz? (9)

2010-08-30T15:05:00.004+03:00

çapraz özgürlüklerinde filler
acılardan yapılmış bir alanda
ne zaman ki esrirler
yazsak defterlere sığar mıydı
şah açmazında vezirin ölümcül tutkusunu
yerine göre piyon da bir tufandır
içinde hep bir vezir sürekli mahzun
düz gider çapraz vurulur ve uzun uzun
günbatımlarını çağrıştırır

hüznü uçlarından dolanıp
yalın sıçrayışlarıyla piyonlar arasından
ürkek ama cesur ama sevimli
açsa duyargalarını o tarihsel şiire
iyi bir oyuncu en çok atları sever

İlhami çiçek

Okuduklarımdan...

2010-07-28T23:29:00.002+03:00

Hakan Günday’ı “Azil” romanı ile tanımıştım.24 yaşinda yayımladığı ilk kitabi Kinyas Ve Kayra ‘yı ise yeni okudum.Yazdıklarıyla uçları zorlayan bir yazar.Hikaye ilerledikçe içine çeken , zekice yazılmış ve kurgulanmış sıradışı bir roman…

Okuduktan sonra örnek alınamayacak kadar uzak, her kelimesinde kendini bulacak kadar aşina..

"Düşün! Bize matematik dünyasının kurgusal ve sonsuz olduğu öğretildi.Bunu kabul ederim.1 den sonra 2 gelir dendi.Bunu da kabul ederim.Ama sonra , 1 ile 2 arasındaki sonsuzluğu düşündüm.peki o nereye gitti? İrrasyonel sayılar varken, bir sayıdan sonra diğer bir tamsayı nasıl gelebilir? Eğer 1 den sonra virgül konursa ve bunun da kıçına sonsuz sayı konulabiliyorsa 2 nasıl gelir? İşte! Soru bu! Yanıtsız bir soru . Ve işte matematiğin hatası! Dolasıyla matematik yok.Onun üzerine kurulmuş dünya düzenide yok…Ama ben anlayabilirim.Anlayabilirim bu sorunu. Yani hiçbir sayı tam değildir. Demektir ki, 1,999…9’u bize 2 diye yutturmaya çalışan bir dünyanın çocuklarıyız. ..Ve dünya da aslında tam gibi görünürken, aslında bir irrasyonellik harikası.Evrende uçuşan kocaman bir irrasyonellik.belki de onu anlamlandıran üzerinde yaşayan akıl sahibi yaratıklardır.Ama onların da bizi getirdiği nokta ortada!"

"Benim adım Kinyas. İsmimi kendime ben verdim. Bitmeyen bir öfke ve mutsuzluğun ifadesi. Bütün insanlara kızgınım. Yaşadıkları için. Hayattan midem bulanıyor... Ateşle oynarım. Yeterince benzin ve karşımda oturan adamın ceketinin iç cebindeki çakmakla dünyayı yakabilirim.
Benim adım kaygusuz abdal. Tanrıdan vazgeçtim. Ölmekten vazgeçtim. Çünkü ölürsem ve
yukarda beni ödül ve ceza sisteminin bekçileri bekliyorsa çok büyük kavgalar etmem
gerekecekti. Ölmek istemiyorum çünkü tanrıyı da öldürürüm diye korkuyorum. Ve böyle bir vefata benden başka kimse dayanamaz. Hayatımı diktiler. Oysa ben yırtmak için çok uğraşmıştım."

"Yaşayarak intihar etmeyi seçenlere yardım edilemez. Bir stil meselesi. Ya ağzına sıktığın bir otuzsekizlik ya da ölene kadar oksijenle zehirlenmek. Seçersin ölümü."

"Evine altın madalyayla dönenin ülkesi patlamış bombaların altında. Ne fark eder! sporcuyuz. Yasal mücadele! yasal dövüş! yasal vahşet! yasal sömürü! spor. "

"Ve her ışığa tuttuğum banknotta, insanların da gerçekliğinin bu şekilde anlaşılamıyor olmasına şükrettiğimi hatırladım... "

"Hiçbir şey yok!hiçbir şey yok!Hiçbir şey yok!artık zamanı geldi.Artık acı zamanı.Şiddetin şiiri duyulmalı,kargaşa başlamalı,insanlar ağlamalı.Dünya üstündekileri kusturacak kadar hızlı dönmeli."
kayra

"Mutlu olunabileceğinin en büyük kanıtıyım.İnsanlık,ahlak ve toplum adına onu da kurtarmak istiyorum.Gerçek isminin kayra olmadığını hatırlamasını istiyorum.Ve artık bilmesinin zamanı geldi!Gözlerini açmalı.Nefsine sahip çıkmasının zamanı geldi.Hayat reddedemiyeceği kadar güzel ve gerçek.Bu hayatta umut,sevgi,dostluk,insanlık var!Ölüm ise boş bir kağıt!
Kayra,yolculuğunun parçaladığı hayatını toplayıp geri dönmelisin.Çünkü burada her şey var!...her şey var!her şey var!"
kinyas

"Çok şey gördüm, beni yüzüstü gömün..."

Okuduklarımdan...

2010-07-24T17:32:00.005+03:00

Reklamı çok yapılan, çok satılanlar listesindeki kitapları almak gibi bir alışkanlığım olmadığı halde, Temelkuran'ın "Muz Sesleri" ni aldım.Bir Beyrut romanı. Ama okudukça hayal kırıklığı yaşadım.Karışık bir kurgu, derinliği olmayan karakterler, yüzeysel aşklar...Sadece, güzel aforizmalarla süslenmiş roman...Kitabın ismi de ilgimi çekmişti.Temelkuran diyor ki, muz sesleri'ni (çuk çuk çuk çuk diye anlattığı) duyabilmek için etrafta başka bir ses olmaması gerekirmiş. Çok kısık çıkarmış bu sesler ama dikkat verilirse çukuçukuçukuçuk diye tüm tarlaya yayılırmış. Ortadoğu'da o kadar çok gürültü varmış ki insanların sesleri duyulmaz olmuş. Muz sesi, ortadoğu insanının sesini yansıtan bir metaformuş.

"Dilini bilmediği bir yerde ağlamak fenadır. Çünkü seni senin dilinde susturacak kimse yoktur. Böyle ağlayınca da kendisininkinden başka bir dille susturulamaz insan."

"Acı insanları gövdelerinin dışına kaçırır. Acının gövdelerinden geçmesini beklemek için etlerinden gider insanlar….. Oysa ruh, böyle yas tutar. Gövdeden giderek... Ruh bir gün acısı geçtiği için değil, gidecek başka yeri olmadığı için geri döner. Şatilla’dakilerin kendi etlerinden başka bir evi, ülkesi yoktur."

"Sakın bir eve sığacağım diye bükülme"

"Çakıl taşı gibiydi çünkü annen; kamptaki kimsenin daha önce görmediği türden bir çakıl taşı. Durmuştu, kanı bile durmuştu. Kadınlar bu işlerden anlarlar, kanı elleriyle ısıta ısıta yeniden akıtırlar. Öğrenmezler, kadınlar avuçlarının içinde bu bilgiyle doğarlar. Küçük kız çocukları bu yüzden hep tedavi edecekleri bir şey ararlar."

MiM...

2010-07-22T13:42:00.004+03:00

Uzun süredir Ayvalık'tayım ve doğal olarak bir rehavet içindeyim.Sevgili İ.x.İ.r tarafından mimlenmişim.Prensese çok teşekkür ediyor ve kucaklıyorum.

Felsefem - Dalgaları aşmak
Hayat - Gerçekten sahip olunan tek şey
Çocukluk - Masumiyet
Gözler - Gerçek
Yıldızlar- Gökyüzünün yakamozu
Güzellik - Detaylarda saklı

Sevgi - Tek anahtar
Aşk - Libidal saplantı
Müzik - Kulağın içkisi (direk ruha gider)
Dost - Az bulunan bir tür
Para - Değişim aracı
Zaman - Real ve sürreal tuhaflık ( o mu geçiyor,biz mi içinden geçiyoruz?)

Savaş - İnsanlık suçu
Ağlamak - En doğal dışavurum
Deniz - Düşünceler gibi başıboş,özgür
Ayna - Narsistlerin baştacı
Hayal - Tam yetkili özgürlük

Bu güzel mimi,Yaşar,Bilge Konfigürasyon Mühendisi ve mustafa tr'ye sevgilerimle birlikte paslıyorum.Almora'da eşlik etsin bakalım...

Yeniden doğuş...

2010-07-08T14:35:00.002+03:00

YÜKSEK DÜŞÜNCELER
YÜKSEK DAĞLARA BENZER
ALIŞIK OLMAYANLARI ÜRKÜTÜR.
Cenap Şahabettin

Kırılma noktası …Olumsuzluk ifade eden iki kelime gibi … Ama gün olur olumsuzluk ifade etmez.Hatta bu iki kelimenin içinde iyi bir şeyler bile olabilir.İçiniz biraz buruktur ve gözlerini dünyaya ilk kez açmış gibi olduğun bir an yaşarsın, bir pencere açılır; renkleri görürsün, sesleri duyarsın. Kendine bir başka bakarsın, insanlara, dünyaya... Hiç bir şey eskisi gibi değildir, yeni yürümeye başlayan çocuğun acemi ama hevesli adımları gibidir yürüyüşün ama bildiklerinle, getirdiklerinle birliktesindir. Bilmenin ve deneyimin gücü... Silkinirsin ve yeniden başlarsın.

Kartal,kuş türleri içinde en uzun yaşayanıdır.70 yıla kadar yaşayan kartallar vardır.ancak bu yaşa ulaşmak için,40 yaşındayken çok ciddi ve zor bir karar vermek zorundadır.
Kartalın yaşı 40`a vardığında pençeleri sertleşir, esnekliğini yitirir ve bu nedenle de beslenmesini sağladığı avlarını kavrayıp tutamaz duruma gelir. gagası uzar ve göğsüne doğru kıvrılır. kanatları yaşlanır ve ağırlaşır. tüyleri kartlaşır ve kalınlaşır. artık kartalın uçması iyice
zorlaşmıştır.dolayısıyla kartal burada iki seçimden birini yapmak zorundadır:
- ya ölümü seçecektir,
- ya da,yeniden doğuşun acılı ve zorlu sürecini göğüsleyecektir.
bu yeniden doğuş süreci 5 ay kadar sürecektir. bu yönde karar verirse kartal bir dağın tepesine uçar ve orada bir kaya duvarda, artık uçmasına gerek olmayan bir yerde, yuvasında kalır. bu uygun yeri bulduktan sonra kartal gagasını sert bir şekilde kayaya vurmaya başlar. en sonunda kartalın gagası yerinden sökülür ve düşer. kartal bir süre yeni gagasının çıkmasını bekler. gagası çıktıktan sonra bu yeni gaga ile pençelerini yerinden söker çıkarır. yeni pençeleri çıkınca kartal bu kez eski kartlaşmış tüylerini yolmaya başlar. 5 ay sonra kartal, kendisine 20 yıl veya daha uzun süreli bir yaşam bağışlayan meşhur yeniden doğuş uçuşunu yapmaya hazır duruma gelir.

Ben bir mülteciyim..

2010-06-25T15:31:00.004+03:00

"ben bir mülteciyim
yüreğimde yaşıyorum
esir değil kul hiç değil
kendimde yaşıyorum
ben bir mülteciyim
burda aslında sınır yok
kazanmak kaybetmek yok
bu güçten daha büyük güç yok
ben bir mülteciyim
kendi yüreğimden başka
sığınacak yerim yok yurdum yok
tüm kitapların arasında kurutulup saklanan
anılarla dolu bir yerdeyim
tüm sözcüklerin cümlelerden kurtulmuş gibi
incitmeden özgür kalabildiği yerdeyim
ben bir mülteciyim "

Yaraya tuz değil merhem , dokunulmaz bir yalnızlığın ,içindeki gücün, her şeye rağmen ilerleme gücünün destanı belki de bu şarkı...

(Resim maskeler serimden)

The Trendy Blog Ödülü

2010-06-16T16:39:00.003+03:00

Sevgili JİVAGO, bloğumu The Trendy Blog ödülü ile ödüllendirmiş.Kendisine çok teşekkür ediyorum.Bu ödülün yaratıcısı The Trendy Treehouse adlı blog sahibiymiş.JİVAGO’nun önerisine uyup , bu bloguda inceledim.Ama , google translate’in gözü kör olsun.Abuk sabuk çeviri yapıyor.

Trendy Blog Ödülü'nün yerine getirilmesi gereken kuralları da şunlarmış :

- Bloğunuzda ödülle ilgili post hazırlamak. (Size ödülü veren kişiye teşekkür etmek.)
- Postunuzda, bu ödüle uygun bulduğunuz 10 blog arkadaşınızı belirtmek.
- Postunuz'da, ödülün logosunu yayınlamak, (Trendy Treehouse URL linki vererek.)
- Ödülü verdiğiniz 10 blogcuya, aynı kurallarda kendi seçecekleri 10 blogcuya haber vermelerini sağlayacaksınız.

Ve işin en zor yanı…

Agin
Ayşegül
BOŞLUK
Ezgilimelodi
Feyzanın güncesi
Gereksiz yazılar
Gözümün Gördükleri
Esmir
Ruhum özgür
Siyah kelebek

Sevgilerimle…

Soraya'yı Taşlamak

2010-06-10T11:43:00.006+03:00

Şu günlerde Khaled Huseyni’nin Bin Muhteşem Güneş romanını okuyorum.Afganistan’da Taliban dönemini anlatıyor ve ağırlık Afgan kadınları.Okurken yeterince gerildiğim yetmezmiş gibi üstüne bir de Soraya’yı Taşlamak filmini izledim. İzlenmesi zor bir film.
Tamamı ile gerçek olaydan yola çıkılmış. Konu recm (taşlanarak öldürülme).

"olmayın riyakârlık edenlerden
bir yanda yüksek sesle
Kuran'ı dillendirirken
öte yanda ahlaksızlığını
sakladığını zannedenlerden"

İran'ın büyük şairi Hafız'a ait olan bu dizelerle başlıyor film.

İran’da, bir gazeteci arabası bozulduğu için izbe bir kasabada mahsur kalır. Burada Zahra adında bir kadına rastlar ve onunla sohbet etmeye başlar. Zehra yeğeni Süreyya’nın hikayesini anlatmaya başlar. Amacı, gencecik bir hayatın sönüp gitmesine neden olan bu olayı tüm dünyanın öğrenmesidir. Süreyya, daha genç bir kadınla beraber olmak için kendisinden kurtulmak isteyen kocası tarafından sadakatsizlikle suçlanmış; kimseyi suçsuz olduğuna inandıramamış ve köy halkı tarafından recm edilmiştir.

Soraya’yı Taşlamak filmi, insanın kanını donduran ve gerçeklerle insanın yüreğini acıtan bir gerçeği gözler önüne seriyor.Gerçek hikaye tüylerimi diken diken etti, Hele Süreyya’nın ve diğer kadınların bunu kabullenişi,taşla öldürülme alanına gidiş ve bekleyiş…İlk taşı babasına attırmaları, sonra kocası ve oğulları… Atılan her taş, beni irkiltti sanki bana geliyordu o taşlar…Tekbir getirerek taş atan o vahşi sürü…Çok sarsıcıydı.İzlenmesi gereken bir film Soraya’yı Taşlamak…

Öte yandan, ülkemizde de üstü kapalı bu infazlar işleniyor bizde de örflere sığınılıyor. Hemen her gün başka isimlerde, başka kentlerde kadınlar öldürülüyor.İnsanın en temel hakkı olan "yaşam hakkı" namus gerekçesiyle yok ediliyor.

Kadın özgürleşirse toplum özgürleşir.